نفس عمیقی کشید.. بغض چند ساله اش، گلویش را میفشرد. تقربا گاهی وقت ها احساس میکرد دارد خفه میشود. درد داشت.. خیلی درد داشت آن هم وقتی از طرف نزدیک ترین افراد ممکن، شخصیتش زیر سوال میرود.. تیکه می‌اندازند. کلمه/جمله اش ساده است ولی وقتی خطاب به کسی گفته شود، از فحش هم اثر گذاری بیشتری دارد.. جوری که از گریه کردن متنفری و در آن لحظه اشک در چشمانت حلقه میزند. سریع پلک میزنی تا اشک های شوری که چند سال به هر راهی بوده نگه داشته شده اند، سر نریزند.. خیلی دردناک است و شاید کمی غیر منطقی. قلب آرام میتپد و درد آرامی در اعماقش حس میشود.. شاید فکر کنید جمله‌ای کلیشه‌ای است.. آن لحظه را تشبیه میکنم به یک شب تیره و سرد و بارانی.
رعد و برق باقی ابر‌ها را میدرد و سکوت آزار دهنده‌ای همه‌جا را در‌بر میگیرد.. فقط صدای زجه های آخر گرمای باقی مانده از نور خورشید که بر سطح شیشه ساختمان ها و آفتابگیر ها بود، و رعد و برق بی‌رحم شنیده میشد. که کم‌کم از بین میرفتند و فقط هوای ابری و سرمای سوزان جای آن را میگیرد..
از این داستان سرد بیرون بیاییم و به بحث اول برگردیم.
«ادامه دارد..»
Ayhan_mihrad
