
«آخرین شبِ بستنی وانیلی»
در تاریکی فریزر، بستنی وانیلی نشسته بود. قفسهی بالا پر از بستنیهای شکلاتی، کاراملی و توتفرنگی بود. آنها همیشه زودتر برداشته میشدند، در مهمانیها خورده میشدند، یا در شبهای سینمایی کنار خانوادهها بودند. اما وانیلی همیشه آنجا بود. منتظر.
او همه را دیده بود. دیده بود که بستنیهای کناریاش یکییکی برداشته شدهاند، دیده بود که در را باز کردهاند، نگاهش کردهاند، بعد با بیاعتنایی بستهی دیگری را انتخاب کردهاند. بارها و بارها.
اما یک شب، در یخچال باز شد. دستی خسته و بیحوصله وارد شد، بدون نگاه، بدون انتخاب. انگشتها دور بستهی وانیلی حلقه شد. بعد یخچال بسته شد.
«بالاخره انتخاب شدم.»
بستنی احساس گرما کرد. آرام آرام، بدنهاش نرمتر شد. او فهمید که این پایان است. اما اولین بار در عمر یخچالیاش احساس کرد که واقعاً وجود دارد.
او نمیدانست که باز هم مزهاش را **بیمزه** میدانند. او نمیدانست که لحظهای بعد، بیتوجه روی میز رها میشود. و ساعتها بعد، فقط یک برکهی شیرین و ذوبشده از او باقی میماند.
و فریزر؟ فریزر پر از بستنیهای رنگارنگ بود. اما دیگر هیچکدام از آنها، وانیلی نبودند.
😐
Ayhan_mihrad