همیشه دوست داشتم کارآفرین یا صاحب کسب‌وکار باشم، ولی نمیشه... حداقل اینو می‌دونم که تو ایران خیلی سخت میشه.
خیلی دارم تلاش می‌کنم که صاحب برند یا کسب‌وکار بشم، ولی خب چه عرض کنم... هر بار یه مانع جدید، یه قانون جدید، یه گرونی جدید. هنوز از یکی رد نشدی، یکی دیگه سبز میشه.
گاهی با خودم میگم شاید مشکل از منه، شاید کم تلاش کردم؛ ولی بعد که دور و برمو نگاه می‌کنم می‌بینم خیلیا مثل منن. کلی ایده دارن، کلی انگیزه دارن، ولی انگار زمین بازی اصلاً برای آدمایی که می‌خوان از صفر شروع کنن صاف نیست.
بعضی وقتا فقط می‌شینم حساب می‌کنم. می‌بینم پولی که امروز جمع کردم، شاید ماه دیگه نصف ارزششو داشته باشه. یه جنسی که امروز می‌خواستم بخرم، هفته بعد گرون‌تر شده. یه برنامه می‌چینی، ولی هنوز اجراش نکردی که همه‌چی عوض میشه. انگار باید بیشتر از اینکه حواست به کسب‌وکارت باشه، حواست به اتفاقای دور و برت باشه.
از بیرون شاید خیلیا فکر کنن صاحب کسب‌وکار بودن یعنی فقط پول درآوردن. ولی کسی نمی‌بینه پشت اون چند تا عکس قشنگ، چقدر استرس، بی‌خوابی، ناامیدی و هزار تا فکر هست. کسی نمی‌بینه چند بار می‌خوای همه‌چی رو ول کنی، ولی باز فرداش بلند میشی و از اول شروع می‌کنی.
راستش رو بخوای، من فقط دنبال پول نبودم. دلم می‌خواست یه چیزی بسازم که مال خودم باشه. یه برند که اسمش رو با افتخار بگم. یه کاری که وقتی یکی ازش استفاده می‌کنه، حس کنم یه تیکه از فکر و زحمت من توش بوده.
خیلی وقتا از خودم پرسیدم که اصلاً ارزشش رو داره یا نه. وقتی می‌بینم بعضیا بدون زحمت به جاهایی می‌رسن که من برای رسیدن بهش باید چند برابر تلاش کنم، واقعاً آدم دلسرد میشه. ولی بعد یادم میاد اگه قرار بود با اولین سختی کنار بکشم، اصلاً نباید این مسیر رو شروع می‌کردم.
من هنوز رویا دارم. هنوز وقتی یه اسم قشنگ برای برندم پیدا می‌کنم یا یه ایده جدید به ذهنم می‌رسه، ذوق می‌کنم. هنوز دلم می‌خواد یه روز یه مغازه، یه شرکت یا حتی یه برند اینترنتی داشته باشم که با عشق ساخته شده باشه.
شاید امروز شرایط به نفع ما نباشه، شاید هزار تا دلیل برای شروع نکردن وجود داشته باشه، ولی اگه یه چیزی تو این مدت یاد گرفته باشم، اینه که هیچ‌کس قرار نیست رویای منو برای من بسازه. یا باید خودم بجنگم، یا تا آخر عمر فقط بشینم موفقیت بقیه رو تماشا کنم.
نمی‌دونم آخر این مسیر چی میشه. شاید موفق بشم، شاید هم نه. ولی یه چیز رو مطمئنم؛ نمی‌خوام چند سال دیگه به گذشته نگاه کنم و حسرت بخورم که فقط چون شرایط سخت بود، قید رویامو زدم. ترجیح میدم شکست بخورم، دوباره بلند شم، دوباره امتحان کنم، تا اینکه هیچ‌وقت امتحان نکرده باشم.
شاید یه روزی برسه که برگردم همین حرف‌ها رو بخونم و لبخند بزنم. لبخند به روزایی که فکر می‌کردم همه درها بسته‌ست، ولی فقط باید بیشتر دوام می‌آوردم.
