اینکه کشور به این وضع دچار شده، مهم نیست.
اینکه هر روز با خبرهای بد از خواب بیدار میشوی و با نگرانی میخوابی، انگار دیگر برایمان عادی شده. مهم نیست که سالهاست وعدهی روزهای بهتر را شنیدهایم و هر بار، چیزی تازه به زندگیمان اضافه شده که باید تحملش کنیم.
اینکه نمیتوانی حتی یک متر از خاک کشوری را که در آن زندگی میکنی، برای خودت داشته باشی، مهم نیست. مهم نیست که خانهدار شدن برای خیلیها از یک آرزو تبدیل به یک شوخی تلخ شده؛ اینکه جوانی که باید به فکر ساختن آیندهاش باشد، بیشتر وقتش را صرف فکر کردن به اجاره، کار، قیمتها و فردا میکند.
اما چیزی که شاید بیشتر از همه آدم را میشکند، همین سؤال ساده است: خدایا، مگر ما چه مشکلی با تو داریم؟
چرا سهم ما از زندگی اینقدر پر از اضطراب شده؟ چرا هر نسلی باید یک زخم تازه با خودش حمل کند؟ چرا باید از کودکی با ترس بزرگ شویم و در بزرگسالی هم نگران آیندهی خودمان و خانوادهمان باشیم؟
ما خستهایم از اینکه هر بار فکر میکنیم شاید بالاخره روزهای آرامی برسد، اتفاقی تازه همهچیز را به هم میریزد. خستهایم از اینکه حتی وقتی میخواهیم فقط یک زندگی معمولی داشته باشیم، باز هم باید نگران چیزهایی باشیم که هیچ نقشی در بهوجود آمدنشان نداشتهایم.
این حمله فقط صدای انفجار و دود و آتش نیست. حمله یعنی ترسی که در دل آدم میماند؛ یعنی کودکی که صدای مهیب را میشنود و نمیفهمد چرا باید بترسد. یعنی پدری که قبل از هر چیز به خانوادهاش فکر میکند. یعنی مادری که دلش میلرزد. یعنی جوانی که با خودش میگوید: «باز هم باید از صفر شروع کنیم؟»
شاید دردناکترین قسمت ماجرا این باشد که کمکم به بدبختی عادت میکنیم. به گرانی، به نگرانی، به خبرهای تلخ، به ناامیدی، به اینکه برنامههای آیندهمان را مدام عقب بیندازیم. انگار زندگی به جای اینکه چیزی برای ساختن باشد، تبدیل شده به چیزی که فقط باید از آن جان سالم به در ببریم.
ما نسلی هستیم که خیلی چیزها را فقط در عکس و خاطره شنیدهایم؛ آرامش، ثبات، امنیت، آیندهی قابل پیشبینی. چیزهایی که شاید برای بعضیها بدیهی باشد، برای ما تبدیل به آرزو شده است. ما چیز زیادی نمیخواهیم؛ فقط میخواهیم صبح که بیدار میشویم، ندانیم امروز قرار است چه اتفاق تازهای بیفتد.
و با این حال، هنوز ایستادهایم. هنوز کار میکنیم، هنوز درس میخوانیم، هنوز عاشق میشویم، هنوز برای آینده نقشه میکشیم؛ حتی اگر ته دلمان هزار بار گفته باشیم «فایدهاش چیست؟» شاید همین ادامه دادن، بزرگترین کاری باشد که از دستمان برمیآید.
گاهی آدم از خدا جواب بزرگی نمیخواهد. فقط میخواهد بداند چرا اینهمه درد باید پشت سر هم اتفاق بیفتد. چرا بعضی آدمها باید تمام عمرشان را صرف جبران چیزهایی کنند که خودشان خراب نکردهاند. چرا کودکی باید با صدای ترسناک جنگ آشنا شود، چرا جوانی باید به جای رؤیا، نگران فردا باشد.
شاید ما حق داشته باشیم خسته باشیم، عصبانی باشیم، گریه کنیم و حتی از خودمان بپرسیم: «پس کی قرار است نوبت آرامش ما برسد؟»
این سؤال، سؤال یک آدم بیایمان نیست؛ سؤال آدمی است که آنقدر درد دیده که دیگر دنبال یک جواب ساده برای این همه رنج میگردد.
فقط امیدوارم روزی برسد که وقتی به گذشته نگاه میکنیم، بگوییم «تمام شد». روزی که دیگر خبر بد، بخشی از برنامهی روزانهمان نباشد. روزی که جوانها به جای فکر کردن به رفتن، بتوانند به ماندن و ساختن فکر کنند؛ به جای ترس از آینده، برای آینده رؤیا داشته باشند.
چون ما چیز زیادی نمیخواهیم؛
نه زندگی افسانهای، نه ثروت بینهایت، نه دنیای بیدرد.
فقط کمی امنیت، کمی آرامش، یک آیندهی قابل تصور و فرصتی برای اینکه خودمان سرنوشتمان را بسازیم.
شاید تمام حرف ما در یک جمله خلاصه شود:
خدایا، اگر قرار نیست زندگی برایمان آسان باشد، لااقل بگذار امیدمان را از ما نگیرند. ما آنقدر زخم خوردهایم که دیگر توانِ یک زخم تازه را نداریم.