کاش همه چیز به پول ختم نمیشد. کاش زندگی یه کم رنگ و بو داشت.
احساس میکنم آدما نسبت به موجودی کارتشون مقاوم ترن... یا شاید مغرورتر. نمیدونم، شاید من اینجوری میبینم.
حوصله نیست. حس نیست. فقط سربازیه، وقت تلف کردنه و هزار تا مزخرف دیگه.
انگار هر روز فقط از خواب بیدار میشی که یه روز دیگه رو رد کنی. نه انگیزهای، نه ذوقی، نه چیزی که آدم رو خوشحال کنه. فقط منتظری شب بشه، بخوابی، دوباره فردا همین آش و همین کاسه.
یه زمانی فکر میکردم اگه آدم تلاش کنه، بالاخره یه جایی نتیجهشو میبینه. ولی الان بیشتر حس میکنم هر چی بیشتر میدوی، خط پایان ازت دورتر میشه. هر چی بیشتر زحمت میکشی، انگار فقط خستهتر میشی.
همیشه دوست داشتم یه کسبوکار برای خودم داشته باشم. یه اسم، یه برند، یه چیزی که با عشق ساخته باشمش و با افتخار ازش حرف بزنم. ولی هر بار که میخوای شروع کنی، یه دیوار جلوت سبز میشه؛ گرونی، بیپولی، بیثباتی، هزار تا قانون و هزار تا دردسر. آخرش هم فقط میمونی با یه عالمه فکر و یه مشت آرزو.
بدتر از همه اینه که آدم همسن و سالای خودشو میبینه. یکی با یه ماشین خوب، یکی با یه خونه، یکی با یه زندگی که حداقل از بیرون قشنگه. بعد ناخودآگاه خودتو باهاشون مقایسه میکنی. نه از روی حسادت، از روی خستگی. از خودت میپرسی: «مگه من کمتر تلاش کردم؟»
آدم دیگه از گرونی هم تعجب نمیکنه. از خبرای بد هم تعجب نمیکنه. انگار مغز یاد گرفته هر روز یه اتفاق بد جدید رو هضم کنه و فقط بگه: «باشه... اینم روش.»
یه زمانی از آینده هیجان داشتم. فکر میکردم قراره اتفاقای خوبی بیفته، قراره زندگی یه جایی روی خوشش رو نشون بده. الان بیشتر از اینکه به آینده فکر کنم، فقط سعی میکنم امروز رو رد کنم.
گاهی دلم برای خودِ قدیمم تنگ میشه. همون آدمی که با یه ایده ساده ذوق میکرد، با یه خبر خوب تا چند روز خوشحال بود، برای آینده هزار تا نقشه داشت. نمیدونم اون آدم کِی گم شد، فقط میدونم الان خیلی کمتر از قبل میخندم.
شاید مشکل فقط پول نباشه. شاید اینه که پول شده معیار همه چیز. ارزش آدمها، احترام، آرامش، حتی امید. انگار اگه جیبت پر نباشه، حرفت هم خریدار نداره.
ولی با همه اینا، هنوز یه گوشهای از دلم نمیخواد تسلیم بشه. هنوز دوست دارم یه روزی به خودم ثابت کنم که این همه سختی بیدلیل نبوده. که یه روزی وقتی به عقب نگاه میکنم، بگم ارزششو داشت.
فعلاً اما... روزا یکییکی رد میشن. سربازی هم تموم میشه. سن هم میگذره. و تنها چیزی که آدم از خودش میپرسه اینه:
«واقعاً زندگی قرار بود فقط همین باشه؟»
«واقعاً زندگی قرار بود فقط همین باشه؟»