خود تخریبی...

کاش آدم‌ها برای اینکه کنار هم بخندن، مجبور نباشن یکی دیگه رو مسخره کنن.

کاش خنده از دلِ حال خوب می‌اومد، نه از شکستن دلِ یه نفر.

بعضی‌ها انگار فقط وقتی یکی رو کوچیک می‌کنن، احساس بزرگ بودن می‌کنن.

فقط وقتی تحقیرت می‌کنن، فکر می‌کنن بامزه‌ان.

غافل از اینکه یه جمله، یه تیکه یا یه خنده‌ی ساده، ممکنه سال‌ها توی ذهن یه نفر بمونه.

بدترین قسمت ماجرا اینه که بعد از یه مدت، خودت هم شروع می‌کنی همون حرف‌ها رو باور کردن.

جلوی آینه می‌ایستی و به جای اینکه خودت رو ببینی، حرف‌های اونا رو می‌بینی.

به خودت شک می‌کنی.

به ظاهرت، به صدات، به شخصیتت، حتی به ارزشت.

این‌جاست که خودتخریبی آروم‌آروم شروع می‌شه.

نه با یه اتفاق بزرگ، بلکه با هزار تا زخم کوچیکی که هر روز روی روحت می‌شینه.

زخم‌هایی که شاید برای بقیه فقط یه شوخی بوده، ولی برای تو تبدیل شده به یه صدای همیشگی توی سرت.

کاش آدم‌ها می‌فهمیدن هر شوخی‌ای خنده‌دار نیست.

بعضی شوخی‌ها، اعتمادبه‌نفس یه نفر رو می‌کشن.

بعضی خنده‌ها، بهای خیلی سنگینی دارن.

کاش یاد می‌گرفتیم اگر نمی‌تونیم حال کسی رو بهتر کنیم، حداقل خرابش نکنیم.

دنیا خودش به اندازه کافی آدم رو می‌شکنه؛

دیگه لازم نیست ما هم سهمی توی شکستن همدیگه داشته باشیم.