۲۴ سالمه... این روزها بیشتر از هر چیزی به «بعد از خدمت» فکر میکنم. همه میگن صبر کن، درست میشه، ولی هیچکس نمیگه دقیقاً چی قراره درست بشه؟
گاهی با خودم فکر میکنم وقتی این دو سال تموم بشه، چی منتظرمه؟ یک کار خوب؟ یک حقوقی که بشه باهاش زندگی کرد؟ یا فقط دوباره شروعِ دویدن دنبال درهای بسته؟
سخته وقتی میبینی جوونیات داره میگذره و هنوز نمیدونی فردا از کجا باید نون دربیاری. هر روز هزار تا فکر از سرم میگذره؛ کار، آینده، پول، مسئولیت... انگار همهچیز روی دوش آدم سنگینی میکنه، اما دستش به هیچجا بند نیست.
گاهی حس میکنم بزرگترین ترسم، خودِ آینده نیست؛ بلاتکلیفیه. اینکه ندونی چند سال دیگه کجایی، شغلت چیه، یا اصلاً میتونی زندگیای که همیشه آرزوش رو داشتی بسازی یا نه.
با همهی این نگرانیها، هنوز ته دلم یه امید کوچیک زندهست؛ امیدی که شاید یه روز، بعد از این همه سختی، زندگی هم روی خوشش رو به ما جوونها نشون بده. اما تا اون روز، فقط میتونم ادامه بدم و با همهی ترسهام زندگی کنم.