گاهی فکر می‌کنم ما جوون‌های این نسل، بیشتر از اینکه از تنهایی خسته شده باشیم، از آدم‌هایی خسته‌ایم که دور و برمون هستن ولی هیچ‌کدوم واقعاً باهامون ارتباط نمی‌گیرن.
منِ جوون ایرانی، توی این چند سال آن‌قدر درگیر هزار تا فکر و دغدغه شدم که گاهی فقط دلم می‌خواد با یکی بشینم و چند ساعت حرف بزنم؛ بدون اینکه لازم باشه حواسم به ساعت، جواب دادن، قضاوت شدن یا اینکه «نکنه زیادی حرف زدم؟» باشه.
ولی انگار دیگه همچین آدم‌هایی کم شدن.
با یکی شروع می‌کنی به حرف زدن، جوابش می‌شه «آره»، «نه»، «اوکی»، «خوبه»، «نمی‌دونم». یه چیزی تعریف می‌کنی، حتی یه سؤال ساده ازت نمی‌پرسه که بفهمی اصلاً شنیده یا نه. شوخی می‌کنی، واکنشی نیست. از چیزی که دوست داری حرف می‌زنی، حوصله نداره. می‌خوای یه بحث جدی داشته باشی، چند دقیقه بعد می‌بینی طرف دنبال عوض کردن موضوعه.
گاهی حس می‌کنم مردم دیگه حوصله‌ی شناختن همدیگه رو ندارن.
همه عجله دارن. همه خسته‌ان. همه توی گوشی‌هاشون غرقن. همه دنبال یه چیزی هستن که حواسشون رو پرت کنه، ولی کمتر کسی حاضر می‌شه واقعاً برای یه آدم دیگه وقت بذاره.
حتی رفاقت‌ها هم عجیب شدن. یه زمانی رفیق یعنی کسی که می‌تونستی نصف شب بهش زنگ بزنی و ساعت‌ها باهاش حرف بزنی؛ از زندگی، آینده، عشق، پول، بدبختی، رویاها و حتی چیزهای کاملاً بی‌اهمیت.
الان بعضی وقت‌ها برای فرستادن یه پیام ساده هم باید فکر کنی: «نکنه مزاحمش بشم؟» «نکنه جواب نده؟» «نکنه فکر کنه زیادی بهش اهمیت می‌دم؟»
و این شاید یکی از تلخ‌ترین چیزهاییه که برای نسل ما اتفاق افتاده.
نسلی که بیشتر از همیشه به آدم‌ها دسترسی داره، ولی شاید کمتر از همیشه احساس نزدیکی می‌کنه.
هزاران نفر توی لیست مخاطبینمون هستن، صدها نفر رو توی شبکه‌های اجتماعی می‌بینیم، استوری همدیگه رو نگاه می‌کنیم، پست همدیگه رو لایک می‌کنیم، ولی وقتی واقعاً دلمون می‌گیره، گاهی حتی یک نفر رو هم نداریم که بشه بدون تعارف باهاش حرف زد.
از یه جایی به بعد، آدم خودش هم حوصله‌اش سر می‌ره.
حوصله‌ی توضیح دادن نداری. حوصله‌ی شروع کردن رابطه‌ی جدید نداری. حوصله‌ی آشنا شدن نداری. چون بارها تلاش کردی و دیدی آخرش دوباره همون جواب‌های سرد و ارتباط‌های نصفه‌نیمه نصیبت شده.
شاید برای همینه که خیلی از ما کم‌حرف‌تر شدیم.
نه اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشیم؛ اتفاقاً شاید هزار تا حرف توی ذهنمون باشه.
فقط دیگه آدم مناسبی برای شنیدنش پیدا نمی‌کنیم.
گاهی دلم برای یک گفت‌وگوی واقعی تنگ می‌شه؛ گفت‌وگویی که توش لازم نباشه مدام دنبال موضوع جدید بگردی. دلم برای آدم‌هایی تنگ شده که وقتی چیزی تعریف می‌کنی، واقعاً گوش می‌دن. وقتی ناراحتی، سریع نمی‌گن «بی‌خیال». وقتی خوشحالی، حس نمی‌کنن باید حتماً چیزی کمتر از تو داشته باشن. آدم‌هایی که از موفقیتت خوشحال می‌شن و از ناراحتی‌ات فرار نمی‌کنن.
شاید ما زیادی توقع داریم. شاید هم نه.
شاید فقط دلمون یک ارتباط معمولی و انسانی می‌خواد؛ چیزی که این روزها تبدیل شده به یک خواسته‌ی عجیب و سخت.
من هنوز دلم می‌خواد آدم‌هایی رو پیدا کنم که بشه باهاشون حرف زد. آدم‌هایی که سکوت بینمون هم عجیب نباشه و حرف زدنمون هم زورکی نباشه.
چون واقعاً از این همه ارتباط بی‌روح خسته شدم.
از آدم‌هایی که هستن، ولی نیستن. از پیام‌هایی که فرستاده می‌شن، ولی حرفی پشتشون نیست. از رابطه‌هایی که شروع می‌شن، ولی هیچ‌وقت عمیق نمی‌شن.
شاید مشکل این نیست که مردم حوصله‌سربر شدن.
شاید همه‌مون اون‌قدر از زندگی خسته شدیم که دیگه انرژی نداریم خود واقعی‌مون رو به کسی نشون بدیم.
و ببینم این روزها چی توی سرت می‌گذره؟»
