آیا صدای سکوتِ کودکانی را شنیدهایم که رها شدند؟ کودکانی که مسئولیتشان را به دوش نکشیدیم و آنها را با جهانی ناشناخته تنها گذاشتیم.
کودکان کار، فرزندانِ طلاق، بیسرپرستها و بدسرپرستها… هر کدام در پیِ چیزی هستند: برخی در پیِ زندگی، برخی در پیِ محبت، و برخی دیگر در پیِ گریز.
حتی حیواناتی که شاید کماهمیتشان بدانیم، تا استقلال فرزندانشان کنارشان میمانند. این مقایسه، تلنگری است به مسئولیت ما. آنها تکههایی از وجود ما هستند؛ آنها را جایی جا نگذاریم.
درود بر همه پدر و مادرهای مسئولیتپذیر و مهربان. و اندکی تفکر برای آنهایی که تکه وجودشان را گم کردهاند؛ ما همه بخشی از یکدیگریم، و همه در این سفر همراهیم.