ساعت ها می گذرد و صدایی همچنان در سرم فریاد میزند آرام بگیر با دستانی که نمیبینم و نمیخواهم سعی بر بستن چشمانم دارد.
آرامش را اجباری می داند برای احوال این روز هایم و من همان کودک چند ساله ای شده ام که این آرامش برایم همان درد سوزنی است که حتی دیدنش در دستان پرستار مرا کلافه تر از همیشه می کند.
آرامش نمیخواهم نگرانی هم نمیخواهم نگاه های هراسان را نمیخواهم دری میخواهم که پشت آن هیچ نباشد ، چشمانم را ببندم در را باز کنم قدم اول و دوم را بردارم و گوشه ای آرام بگیرم.!
