ویرگول
ورودثبت نام
نویسنده در شب
نویسنده در شبشعر/داستان/متن ادبی/رمان/ مولف : مبارکه محمدی تبار
نویسنده در شب
نویسنده در شب
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

قسمت سیزدهم : نفسم بالا نیامد



نفسم بالا نیامد


همونطور که میدونید مدتی میشه که ویروس کرونا در سراسر کشور پخش شده ، منم که جدا از این کشور نیستم و دست بر قضا،من دقیقا تو منبع و نقطه ی شروع این ویروس یعنی شهر مقدس قم زندگی میکنم .

راستش ، همه ی مردم قم تا الان چند باری کرونا گرفتن ، اما هر دفعه بدون رفتن به دکتر خوب میشیم حتی بدون اینکه بفهمیم کرونا داشتیم .

منم مثل همه تو قم چند باری کرونا گرفتم ولی رد کردم . این بار هم دوباره گرفتم ، دیروز بود.....گلوم خشک شده بود و حالت تهوع داشتم ، وقتی به پدر عزیزم گفتم ، گفتن برم و یکم آب و نمک قرقره کنم ، منم رفتم تا اطاعت امر کنم ، یه قلوپ آب آماده کردم با یه قاشق نمک.

نمک رو در آب حل کردم ....خواستم آب رو قرقره کنم اما تا چند قطره خوردم ، خیلی ببخشید.... بالا آوردم.

وقتی مجرای تنفسیم با آب نمک پر شده بود به خاطر مزه ی شور نمک مجرا تحریک شد و اتفاقی که نباید بیفته افتاد.

آب نمک و حالت تهوع دست به دست هم دادند تا مجرای تنفس بنده رو به کلی ببندند.... همه چی تاریک شد ، سعی بی فایده بود نه از طریق دهان نه بینی نمیشد نفس کشید .... نفس کشیدن.....یه رؤیای دست نیافتنی شده بود .....چقدر وحشتناک .

باسرعت پیش پدرم رفتم و با علامت بهش فهموندم نمیتونم نفس بکشم ، پدرم از جا پرید ، اولین حرفی که زد «بسم الله الرحمن الرحیم» بود . خوشحال بودم که قبل از مرگم یه همچین نوای شیرینی رو میشنوم . پدرم دستم رو گرفت.... بقیش ؟ به کلی فراموش کردم .

این دومین باری بود که اینجوری می شدم.

وقتی ده سالم بود و برای اولین بار خواستم به استخر بروم ، ناگهان پام لیز خورد و افتادم تو آب .

مادر و خواهر مهربانم هم فکر کردند من از مادر زاییده شده ، شنا بلد بودم .

خلاصه ، شروع کردن به تشویق من ، که برو ، بیشتر شنا کن . درحالی که من داشتم غرق می شدم .... فقط به این فکر میکردم که زیر آب بودن چقدر زیباست ، البته که زیبایی همیشگی نیست .

اکسیژن از دست رفت ... من شروع کردم به خوردن و نفس کشیدن آب ، دردناک بود ، ناامیدی دردناک بود ، هرچه دستم رو برای کمک دراز می کردم همه فکر میکردند دارم باله میزنم.

انگار خدا می خواست بهم بفهمونه که «هیچی»نیستم.

سرانجام، من از این واقعه زنده بیرون آمدم ، از اتفاق دیروز هم همینطور ...

میگن قبل مرگ آدم ، تمام خاطراتش در ذهنش مرور میشه .

وقتی ده سالم بود ، یادم نمیاد اونموقع چطور شد اما امروز رو به خوبی یادم میاد. حرف اون آدما درسته ، واقعا خاطرات مرور میشه، گناهان آدم براش نمایان میشه ، درحالیکه داره بی اختیار گریه میکنه ....حداقل این حال من بود .

با همه ی این اوصاف من فقط خودم رو برای این اتفاقات سرزنش میکنم ....بایدم بکنم !!

تا فقط چند لحظه طمع کار میشم و یادم میره هیچی نیستم ، خدا سریع بهم یادآوری می کنه ، بی هیچ تأمل....

الحق که ما انسان ها چقدر ناشکر و ناسپاسیم ، چقدر قدر نشناسیم . نمک میخوریم و نمک دون میشکنیم ....

یه بزرگی می گفت : آدم نباید ریشه های خودش رو قطع کنه.پدر و مادر ریشه های ما هستند اما قبل از اون اولین جد ما ، آفریننده ی ماست .

چرا ما روی شاخه نشستیم و داریم تنه رو قطع می کنیم ؟

چرا نمیفهمیم که اگه تنه بیفته ما هم میفتیم ؟

تا حالا چقدر به ناخنا و دست های ظریفت نگاه کردی ؟گریه کردی ، که چقدر صاف و زیباست ؟

چقدر به هر چیزی که داری فکر کردی ؟ خودت رو تهی از هر چیزی تصور کردی ؟ یک پوسته ی خالی .....

اگر فقط یکم فکر کنی میبینی که تو هیچی نیستی .....

براستی یک شاخه ی بی ریشه هیچی نیست .


وقتی نفسم دیگه بالا نیومد یا وقتی داشتم غرق می شدم به این فکر می کردم که کی دستم رو می گیره ؟

تو اون لحظات و تو تمام لحظه های زندگیم، هیچکی جز خدا دستم رو نگرفت .

شاید نماینده ای داشت اما همیشه می شد پشت اون نماینده ، نور الهی رو احساس کرد .

چقدر ما رو دوست داره... وقی همیشه قبل امتحان جواب رو میزاره جلو رومون ؟

چقدر ما دوسش داریم ؟

غیر اینه که همیشه ی همیشه حرف هایی هست که به جز خدا به هیچکی نمیگیم ؟

خدا....

خدا....

خدا....

چقدر عاشقتم .

چقدر ناشکر و ناسپاسم ، چقدر تو بخشنده ای ، چقدر مهربونی ، چقدر با وقار گذشتمون رو پاک می کنی ....

چقدر احمقیم که این جوری به عشقمون خیانت می کنیم ، اره ، خیانت اونی نیست که میزنی تو گوش کسی که ازت سوء استفاده کرده و بعد عذاب وجدان داری ، خیانت .... وقتیه که عشقی داری که هر کاری کنی ، بازم عاشقته ، فقط با دوتا کلمه بهت بزرگترین هدیه های جهان رو میده بدون اینکه ساعت ها براش زبون بریزی و خودت رو لوس کنی ....


عجب !

چه عشق دوست داشتنی ای !

چه ملودی دلنشینی !

۳
۰
نویسنده در شب
نویسنده در شب
شعر/داستان/متن ادبی/رمان/ مولف : مبارکه محمدی تبار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید