یک شب به خوابت خواهم آمد
و دستت را خواهم گرفت
و تو را به آن کوچه خواهم برد
و آن پیاده رو را نشانت خواهم داد
و آن سنگفرشها را
که دراین دهکده جهانی
تنها مرزی است که به رسمیت میشناسم؛
آنجا بودم که صدای تو
- از هفتصد کیلومتر آن طرفتر-
روی امواجی که ندیدم سوار شد
و مرا از آن مرز عبور داد.
وادارم کردی روی آن سنگفرشها
راز دلم را به زبان بیاورم
و قدم به سرزمینی دیگر بگذارم:
بهشت بی آب و علفِ عشق!