مزرعه ای که همه دانه هایش را به شوق تو کاشته بودم رها کردم
خاطرم میماند که با دستهای عطشناک خاکش را زیر و رو میکردم
هر دانه را با عشق و امید میکاشتم
برای هر جوانه زیر نور خورشید می رقصیدم
به همراه هر قطره باران پای بر زمین میکوفت
و حالا
مزرعه ام را به امان هیچ کس رها کرده ام.
تو ازروی نقشه یک بیست هزارمت مزرعه مرا میابی و با عکسهای ماهواره ای رصدش میکنی
من اما رو به ناکجا دور میشوم از خاکی که حاصلش را نخواستی