سکوت در برابر ظلم خود ظلم است
از سال ۱۹۴۸ یعنی زمانی که رژیمی جعلی به نام اسرائیل متولد شد، رفته رفته حقوق فلسطینیها در سرزمین مادری تحت شعاع قرار گرفت. فقط در سالهای ابتدایی تاسیس رژیم صهیونیستی نزدیک به نیمی از جمعیت فلسطین آواره و صدها شهر و روستای فلسطینی تخریب شدند تا امکان بازگشت برای فلسطینیها وجود نداشته باشد.
نزدیک به ۸۵ درصد سرزمین تاریخی فلسطین تحت اشغال رژیم صهیونیستی قرار دارد و فقط بخش محدودی از کرانه باختری و غزه در اختیار فلسطینیهاست؛ آن هم در حالی که در سال ۱۹۴۸ فقط ۶.۵ درصد سرزمین فلسطین در دست یهودیها بود.
تسلط رژیم صهیونیستی بر سرزمینهای فلسطینی البته مسئلهای مربوط به گذشته نیست و این رژیم با قوانینی مانند «اموال غائبین» در حال تصرف سرزمینهای فلسطین در سالهای اخیر است.
سازمان عفو بینالملل در سال ۲۰۲۲ با گزارش مفصلی در رابطه با وضعیت فلسطین از رژیم صهیونیستی به عنوان یک آپارتاید نام برده است. آپارتاید حکومتی است که در آن محدودیتهایی علیه گروهی از مردم، فقط به دلایل نژادی-قومی تحمیل میشود.
در رژیم اسرائیل از ابتدا سیاستها با هدف تقویت جمعیت یهودی به ضرر جمعیت فلسطینی تدوین میشدند. اسرائیل برای حفظ هژمونی جمعیت یهودی، حقوق فلسطینیها را محدود کرده تا جلوی توسعه جمعیت آنها را بگیرد. سیاست فقیرسازی عمدی فلسطینیها از جمله این موارد است.
همه رویکردهای اسرائیل زمینهای هویتی-اعتقادی با ریشه ای عمیق در الهیات سیاسی صهیونیسم دارد که با جابجایی سران حکومت در اسرائیل قابل تغییر نیست.
در ایدئولوژی سیاسی یهودیان صهیونیست، از اساس اقوام و ادیان دیگر صلاحیتی برای هیچ چیز ندارند و کشتار آنها هم قابل توجیه است. به همین دلیل هم با وجود تغییر مکرر دولت در اسرائیل، شهرکسازیها و تجاوز به حقوق فلسطینیها هیچگاه متوقف نشده است. آن ها با دادن این حق برتری حتی حق زندگی کردن را از مردمان بومی فلسطین می گیرند و برای غصب کامل فلسطین به نسل کشی دست می زنند.
علل جنگ اخیر را باید در رفتارهای غیرانسانی صهیونیستهایی جستجو کرد که برای فلسطینیان هیچ گونه حقوقی را قائل نیستند. فلسطینیها نه از آن حیث که مسلماناند، بلکه از آن رو که انسان هستندومیخواهند مانند همهٔ انسانهای دیگر، شرافتمندانه در جامعه و کشور خودشان زندگی کنند. آنان به این شرایط اسفبار و دردناکشان واکنش نشان میدهند. جنگ اخیر در حقیقت، طغیان مردمانی است علیه سالیان طولانی تحقیر، سرکوب و ستم آشکار.
رژیمی که با حملات پی در پی خود آواری از خانهها را بر سر مردمان بیدفاع و کودکان بیسرپناه فرومی ریزد و با نقض بدیهیترین اصول حقوق بشر، از هیچ جنایتی فروگذار نیست.
این فضای کلی و سیاه بر مردمان فلسطین حاکم است، فضایی که هر دلی را به خود مشغول می کند و باعث می شود در جای جای جهان مردم بخاطر این ظلم بزرگ از جای برخیزند و در حمایت از فلسطین حرکتی کنند.
چگونه می شود در این شرایط فریاد مظلومیت فلسطینی ها را نشنید و بر آن صحه گذاشت؟ چگونه می شود حق ظالم و مظلوم را یکسان دانست و عمل هر دو را بر وزن واحد محکوم کرد؟
آن هم در جامعه ای که اینقدر از پویایی مردمی برخوردار است. چرا قشر نخبگانی مخصوصا دانشجویان علوم اجتماعی سکوت کرده اند و صرفا تماشاگران این میدان هستند؟ چگونه میتوانید به تحصیل ادامه دهید و خود را عضو دانشکده علوم اجتماعی بدانید اما ذره ای این فریاد ها دل آشوبتان نکند؟ این سکوت چه معنایی میتواند داشته باشد؟!!