تلخک

بعد از مدت‌ها در خلوت نوشتن، در سکوت حرف زدن، غصه‌ی امشب اونقدری بی‌تابم کرده که اینجا یا هرجای دیگه‌ای بنویسیم. خونه مثل همیشه‌است، آروم و بی صدا. تنها صدایی که می‌شنوم صدای کیبورد، صدای ضربه‌های سنگین قلبم و یه موسیقی به غایت حزن‌انگیزه، که البته کمی بهتر از احوال منه. خنده‌داره ولی امشب که برمی‌گشتم دلم می‌خواست چراغ خونه روشن باشه و یه آغوشی بود که اشک می‌ریختم. ولی تصویرم موقع برگشتن: خسته، غمگین و شکسته، در حال اشک ریختن هی شستن دست‌ها بود. خنده‌داره این همه تلخی. قبلا بعد از هر اتفاق تلخی می‌گفتم دیگه از این بدتر نمیشه ولی الان دیگه بهت‌زده نمیشم. دیگه نمیگم مگه قلب آدم چقدر برای غم جا داره. الان که قلبم به جانکاهی تار و پودش داره باز میشه خسته‌تر از اونی‌م که به بدترش فکر کنم.

داشتم می‌گفتم، خونه ساکته و بعد از بلند بلند گریه کردن، به اون لحظه‌‌ رسیدم که خیره به این کلمه‌ها، تو سکوت از قلب و چشمم اشک می‌ریزم و انگار آب جوی. همه میگن تو که قوی هستی، می‌گذره. می‌دونم می‌گذره. ولی خیلی وقته خسته‌ام. می‌دوم که ساکن نمونم چون نمیشه جلوی هجوم غم رو گرفت و الان خسته‌ام. به اندازه‌ی هزار سال و فکر می‌کنم دارم له میشم. می‌دونی چقدر خسته‌ام؟ انقدر که برای خود کشتن هم نفسی نمونده. غم‌انگیزتر حالیه که هر شب قرص می‌خورم که حالم بهتر باشه و حتی قرص خوردن هم غم‌انگیزه. تلاش بیهوده. تو این همه مصیبت از افسردگی کهنه شده دیگه باکی نیست.

بسه نه ؟ خسته‌م