تلخند

اگه آتوسای هفت سال پیش بود با پیشامدهای این روزها فکر می‌کرد، وا مصیبتا زندگی سراسر محنت و رنجه، باید شمشیر کشید پاره کرد این پرده‌ی سیاه رو. ولی الان اگر چه رنج رو می‌فهمه می‌دونه درد یه مفهوم نسبیه. که ما تغییر می‌کنیم، که هیچ قراری برقرار نمی‌مونه.

نمی‌دونم عنوان این نوشته رو درست انتخاب کردم یا بهتر بود اسمش "از تاریکی علیه تاریکی (۴) باشه. در هر صورت نویسنده هم‌چنان از هم‌نشینی با سگ سیاه افسردگی رنج می‌بره، اما داروهاش رو شخصا و سرخود (کار اصلا خوبی نیست) مدتیه قطع کرده و داره شکل دیگه‌ای تلاش می‌کنه. این‌ها پس‌زمینه‌ی این نوشته هستن. فکر هم نکنین که اتفاقات درخشانی افتاده که رنگ این نوشته احتمالا به روشنی می‌زنه، بلکه اتفاقات کاملا ناخوشایندی افتاده و می‌افته که خب گزیری نیست.

یه مفاهیمی توی برق و کنترل هست به اسم پایداری، پاسخ ضربه. وقتی می‌خوایم یه سیستم (می‌تونیم اینجا با اغماض بگیم یه انسان) رو شناسایی کنیم، یکی از راه‌های تئوری این هست که بهش ورودی ضربه بدیم یعنی در یک زمان بسیار کوتاه در مقیاس اون فرد (سیستم) یه ورودی با بزرگی خیلی زیاد بهش اعمال کنیم، بهش ضربه بزنیم. اصلاحا این شکلی همه‌ی مودهاش رو تحریک کردیم و می‌تونیم رفتارش (شخصیتش) رو توی همه‌ی فرکانس‌ها ببینیم. در عمل این روش خوبی نیست چون سیستم (فرد) آسیب می‌بینه. اما خب به هر حال در عالم واقع گاهی اجتناب‌ناپذیره. تو زندگی معمولی هرکس تو مقیاس خودش بارها ورودی ضربه بهش اعمال میشه، تاب میاره و یه سری از مودهاش رو کشف می‌کنه، تا وقتی که یه ورودی بهش وارد بشه که دیگه نتونه تاب بیاره، اون موقع سیستم fail میشه که خب الان بحث این نوشته نیست.

ضربه می‌خوریم و می‌تونیم بفهمیم که چقدر می‌تونیم به فروپاشی نزدیک بشیم، بفهمیم که هیچ پایداری‌ای پایدار نیست. که هر غمی رو می‌تونه یه غم بزرگ‌تر بپوشونه. که تغییر می‌کنیم. در احساساتمون، در شکلی که دنیا رو می‌بینیم. مثلا دیشب توی اون کانال یه نفره‌م نوشته بودم "امشب از غصه دق می‌کنم." و امشب یه بوم سفید جلوم گذاشتم که نقاشی کنم. فروپاشی‌های عصبی زیادی رو پشت سر گذاشتم و احتمال داره باز تجربه کنم. بی‌نهایت پنیک اتک رو پشت سر گذاشتم و باز هم تجربه می‌کنم. آتوسای چند سال پیش خیلی چیزا از خودش و از جریان زندگی نمی‌دونست. حالا بیشتر می‌دونه. می‌دونه که هیچ شناختی کامل نیست. افسردگی اگرچه رنج بی‌حدی رو میندازه روی دوشت اما تنها جنگیدن باهاش باعث شده خودم رو بیشتر بجورم تا از خودم در برابر خودم محافظت کنم. هر شب به خودم می‌نویسم که آیا این زندگی ارزش ادامه دادن رو داره؟ نمی‌دونم. اگر دیشب کسی این رو ازم می‌پرسید می‌گفتم نه نداره. اگه الان ازم بپرسی میگم هم نه هم آره. ۲۷ شهریور ازم می‌پرسیدی می‌گفتم نه، یه نه‌ی غلیظ. دلیلش مشکل سیستم نیست. ما پیوسته ضربه می‌خوریم. می‌شکنیم. گاهی هم تاب میاریم. به قول مختاری آدمیزاد خیک ماست نیست که انگشت بزنی جای انگشت هم بیاد. جای انگشت درد و رنج و بلا و بی‌پناهی و تنهایی در آدم می‌مونه. این‌ها با دلیل و بی‌دلیل از هرکس چیزی رو می‌سازن که هست.

چرا این‌ها رو گفتم؟ چون لازمه یادآوری کنم به خودم که اگرچه لحظه‌ای از زیر ساطور خودم کنار نمی‌رم و از این بابت در رنجم، اما خیلی چیزها دست من نبوده، که گاهی ببینم در ازای رنجی که می‌برم دست‌کم می‌دونم کجای زندگی وایستادم. دل‌خوشیه. ولی خب هرکس جوری دلش رو خوش می‌کنه که ادامه میده.