وقتی خودمون توی تاریکی هستیم میتونیم به خودمون و بقیه کمک کنیم که این مسیر کمتر سخت بگذره؟! به نظرم بله. اگر هرکس که داخل تاریکیه یه چراغ قوه برداره و حتی سوی نوری به بخشی از تاریکی بندازه قطعا از اینکه هیچکس هیچکاری نکنه احتمالا جلوتریم در رسیدن به روشنی. دستکم تاریکی رو شناختیم.
با این دیدگاه و احتمالا توی سری مطالب با همین عنوان از زاویههای تاریک یه موضوع مشخص که خودم تجربه کردم یا دارم میکنم مینویسم. این کار هم به خودم و امیدوارم هم به بقیه کمک کنه تا آدمهای شادی باشیم و بتونیم به درکی از شرایط همدیگه برسیم.
این قسمت : حملههای اضطراب (Anxiety attack) و ترس (Panic attack) ( به ویژه در افسردگی)
هر فردی به طور نرمال در طول زندگیش چند باری (کم) حملههای اضطراب یا ترس رو ممکنه در شدتهای مختلف تجربه کنه. حملهی اضطراب معمولا به صورت ترس از به وقوع پیوستن یه اتفاق ناگوار یا پیش اومدن یک مشکل خودش رو نشون میده و از نشانههاش نگرانی، تشویش و از دست رفتن آرامشه. حملهی اضطراب از اضطراب نرمالی که آدم برای لحظات سخت زندگی بهش دست میده شدیدتره، فرد رو مستاصل میکنه و به راحتی فروکش نمیکنه. علاوه بر این اگر به دنبال اتفاقی پیش اومده باشه ممکنه حتی بعد از تموم شدن اون مساله، اضطراب شدید فرد ادامه داشته باشه. به اصلاح اتفاقات ناگوار ماشه رو برای حملهی اضطراب میکشن اما مثل تیری که از شست رها میشه جمع کردنش واقعا سخته.
اگر خودتون درگیر افسردگی باشین یا کسی در اطرافتون گرفتارش باشه به احتمال خیلی زیاد حملههای اضطراب خیلی زیادی رو تجربه کردین. فرد درگیر افسردگی ممکنه با سادهترین اتفاقات (از دید دیگران) و (در موارد اندک) حتی بدون هیچ دلیل خاصی دچار حملهی اضطراب شدید بشه. بذارین به این قسمت و طبق تجربهی خودم نور بیشتری بتابونم: از نشانههای این حملهها تشویش شدید، عدم توانایی تصمیم گیری، عدم توانایی تمرکزه، همهی اینها وقتی دلیلی هم نتونین براش پیدا کنین واقعا مشکل رو حاد میکنه.
حملهی ترس با حملهی اضطراب تفاوتهایی داره و یکی نیستن. حملهی ترس معمولا به دنبال اتفاق یا دلیل خاصی پیش نمیاد، حتی ممکنه فرد در آرامش و به دور از اضطراب هم باشه. اثرش برای مدت طولانیتری میمونه. حسش چطوریه؟ از تجربهی شخصی، حس ترس بسیار شدید ( از چیزی که نیست و نمیدونی چیه)، افزایش ضربان قلب که با بروز مشکلات جسمی مثل حالت تهوع، معده درد، سرگیجه همراه میشه. حملهی ترس میتونه کاملا فرد رو از کار بندازه چون سطح ترس و اضطرابی که فرد تحمل میکنه خیلی زیاده و چون معمولا به طور ناگهانی اتفاق میافته اثر مخربش بیشتره. در موارد شدید و وقتی خود فرد نمیدونه چی شد که اینطوری شد ممکنه برای رهایی از این ترس به خودش صدمه بزنه.
خب باید چه کار کرد؟ اگر تعداد حملههای اضطراب و ترس کم نباشه و کم کم نگران کننده بشه بهتره از فرد متخصص کمک گرفت. تجربهی شخصی میگه که اگر کسی تا حالا دچار این حملهها نشده باشه احتمالا درکی از شدت و رنج حاصل از اونها نداره، پس اگر خودتون گرفتار شدین از فرد متخصص کمک بگیرین و اگر دیدین کسی از این موضوع رنج میبره این چیزایی که ازشون صحبت کردیم رو به یاد بیارین، سعی کنین درکش کنین و کمکش کنین راه مواجههی درست باهاش رو یاد بگیره. تجربهی شخصی: بسته به روحیهی هر فرد، بعضا میشه بخشی از این حجم اضطراب و ترس رو به شکل انجام یه کار مثل نقاشی، ساز زدن، انجام یه فعالیت بدنی یا مثلا کد زدن :) بی هدف بیرون ریخت. البته همین که خودت رو راضی کنی یکی از این کارها رو کنی هم خیلی سخته ولی خب قراره نور بندازیم، شاید جایی یه جوری برای یه کسی جواب داد.