
زندگی پر از پیروزی ها و شکست های متعدد است. گاهی از یکنواختی اش خسته می شوی و گاهی آنقدر سرت شلوغ است که حتی نفس کشیدن را هم فراموش میکنی. و اکنون من می خواهم راجب گزینه ی اول یعنی آن دسته از انسان هایی که از زندگی یکنواخت رنج می برند صحبت کنم.
در واقع مشکل افرادی که با این نابسامانی و آشفتگی و یکنواختی روبه رو هستند نداشتن هدفی درست است.
همه ی ما می دانیم که اهداف سه دسته هستند: کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت و اما یک شباهت بسیار مهم در این سه دسته این است که هر هدف در قالب هر کدام از این سه دسته باید هدفی صحیح باشد.
و اما چه هدفی منطقی و درست است!
ما باید توجه داشته باشیم که اهدافمان را بر اساس نیاز های مادی انتخاب نکنیم یعنی اگر ما می خواهیم روانشناس خوب یا وکیل خوب باشیم به درآمد حاصل دل نبندیم درست است که پول حلال بسیاری از مشکلات است اما همه ی مشکلات نه، در واقع پول دائما می آید و می رود یا روزی به مقدار مورد نظر می رسد و این مورد باعث می شود کسب در آمد حاصل از کسب و کار را هدف قرار ندهیم.
و اما سوال: پس برای رسیدن به هدف به چه چیزی دل ببندیم!

جامعه سراسر از مشکلات و معضل های بی پایان است . . .
نداشتن جای خواب برای کودکی بی سرپرست ،فروش گل ها توسط دختر بچه ای 5 ساله زیر باران ،اعتیاد در بین جوانان،کمبود شغل،قحطی،مشکلات اقتصادی،گرانی، سیل، زلزله، کرونا، خانه نشینی، افسردگی، مرگ عزیزان،جنگ، تحریم،موشک، ناعدالتی . . . همچنان ادامه دارد . . .
و اما بین این همه دغدغه و سختی هدفی را قرار بده که بتواند برای جامعه مفید باشد و مشکلی را حل کند.
خوب شاید با خودتون بگید من اگر پزشکشوم و برای کسب درآمد خوب هم این هدف را انتخاب کنم بالاخره کمکی هم کرده ام . . .
این درست ولی اگر شما هدف گذاری کنید که پزشک شوید و برای مثال یک پنت هاوس در خارج کشور به همراه یک ماشین مدل بالا و گران قیمت و چندین ویلا در نقاط مختلف جهان و خیلی چیزای دیگه داشته باشید اگر یک روزی به این خواسته ها برسید دست از تلاش قبل بر می دارید (طمع انسان خیلی از جاها کم میاره دیگه:))
ولی من وقتی هدفم را بر اساس کمک کردن به جامعه انتخاب میکنم تا وقتی که نفس میکشم برای بهتر شدن جامعه تلاش میکنم و خودم را مدیون میدانم.
وقتی از من میپرسند بزرگترین آرزوت چیه!
تمام خواسته ها و رویاهامو به یاد می آورم اما قبل از به زبون آوردنشان با خودم میگویم ((حال انسان های دیگر خوب باشد من هم خوبم)) و آن وقت می گویم (هیچ انسانی هیچ کجای این کره ی خاکی اندوه،ترس،مشکل،دغدغه و . . . نداشته باشد)
قوی و مصمم باشید . . .
انسان های بسیاری به کمک های شما نیازمند هستند.
#جامعه ای بهتر
عطیه اسکندری
27 اسفند
"1399"