شب هنوز هم سکوت خودش را حفظ کرده. در این جایی که من زندگی می کنم تنها امید به شب است.
شب زیباترین ملودی و موسیقی را دارد آنچنان که در نهان با نجوای باران رقابت می‌کند و با اختلاف نیز پیروز می شود.
سکوت شب فریادی است طولانی از دلتنگی برای آنهایی که تنها در خیابان خیال همراهشان قدم زده ایم.
نفس شب ایهام دارد. نمی دانی سکوتش از رضایت است، دلباختگی یا از آن هایی که از فریاد هم بلند ترند و در دل غوغا به پا می کنند. و چقدر سخت است سکوتی که از دلباختگی نشات می گیرد، این سکوت کبریتی است که فرجام شعله اش فریاد های بی صدا را هم به آتش می کشد و دامان امید را می سوزاند.
شبی مرغ عشقی را بر لب پنجره دیدم. می گفت بین خودمان بماند اما از وقتی شب عاشق خورشید شد سکوت را برگزید. طفلی میل سخن با کس مگر خورشیدش مبود.
و این سرگذشت شب های با وفای شهر ما شد.
عطیه اسکندری
9 شهریور
"1400"
