
مادری مهربان که بی منت محبت می کند. گه گاهی ابر ها دلشان از خورشید زیبا رو می گیرد و اشک های سردشان بر دامان زمین مینشیند و زمین با مهر و محبت تمام، آرام و متواضع و بدون هیچ چشم داشتی ابر ها را دلداری می دهد. خدایش به او آموخته است که صبور باشد زیرا قرار است مدت طولانی اشکان ابر را تحمل کند بلکه درختان و گیاهان تبسمی بر چهره شان نمایان شود.
تو بگرد اگر در میان کهکشان ها، آسمان ها و سیاره ها مادری دلسوز و صبور مانند زمین پیدا کردی من دیگر حرفی نمیزنم؛ باور کن هیچ کس و هیچ چیز جز زمین ما وجود ندارد که بتواند هم تابش پرتوی داغ خورشید را تحمل کند و هم اشکان سرد و دردناک ابر را.
گاهی میسوزد اما همیشه هم می سازد، گاهی دامانش را آب می برد اما با این حال می بخشد و تکیه گاهی محکم و استوار برای دل تنگ آسمان و غرور خورشید باقی می ماند.
خورشید که او را سوزاند و آسمان و ابر هایش که او را خیس کردند ای کاش ما انسان ها دوستش داشته باشیم...
دوستت دارم زمین جان"
#پیک زمین
عطیه اسکندری
23 اسفند
"1399"