
آسمان تبسم می زد. درخت نارون تا خورشید قد کشیده بود. پرستوی خوش صدا در آغوش آسمان ولو شده بود و از غوغای جهان فارغ بود. بوی عطر و عشق فضای را پر کرده بود. زمین دامانی سبز رنگ به تن کرده بود. پرتوهای خورشید به شاخک های نارون بلند بالا می تابید و سایه ی شاخه ها با حرکات موزون روی زمین می رقصیدند. انسان ها نهال ها را بر روی دامان زمین می نشاندند. باد برای خوش آمد گویی کمی هوهو کرد و پرستوی مهربان هم گلویش را صاف کرد و دمی خواند تا نهال ها احساس غریبی نکنند. رقص شاخک ها هم مهمانی را تکمیل کرده بود و همه چیز غرق شکوه بود.
جارچیانی سوار بر دوچرخه هایی از جنس عاشقی طبیعت بانگ می دادند:(( این بار انسان ها برای طبیعتمان نهال های مهربانی را به ارمغان آورده اند تا دوباره عشق و علاقه شان به زمین را ثابت کنند)). حتی خبرش هم بوی خوش می داد. هرکس به دلیلی شادمان بود ؛پرستو از اینکه تا مدتی دیگر می تواند روی بلندترین شاخه ی این نهال نو رسیده برای خودش لانه ای سر و سامان دهد و انسان ها از تنفس هوای پاک و مطبوع همراه با عمری جاودان با چاشنی سلامتی. این بار فقط آسمان تبسم نمی زد، هر آنچه بین زمین و آسمان بود تبسمی بر لب داشت.

هرکس درخت را به گونه ای می بیند؛ یک نفر شاخه ای خشک و مرموز، کودکی آن را هم بازی خوبی می بیند زیرا هنگامی که در میان جمعیت و ازدحام انسان ها نخ بادبادکش از دستش رها شد تنها، شاخه ی درخت بود که بادبادک را نجات داد و به کودک رسانید. صوفی ای آن درخت را معجزه ی طبیعت می داند و می گوید:(( خداوند را در همین درخت هم می توان یافت)) و من می گویم:(( درخت همراه ما در سفر زمان است، سفری طولانی و پر مشغله))
گاهی زیر لب با خودم می گویم چه خوب است درختان بخشنده وجود دارند تا همیشه نفسی دوباره به زمین ببخشند.
ما انسان ها به درستی از زمینمان محافظت نکردیم؛ با زباله های کوچک و بزرگمان بوی عطر دامانش را از او گرفتیم ، بسیاری از اوقات آتش فروزانی را به جانش انداختیم و حتی قلب پاکش را به رنگ دود در آوردیم. گاهی اوقات هم نهالی را کاشتیم و فکر کردیم مسئولیتمان تمام شده اما دم درختان گرم که ناجی خوبی برای زمین بودند.
ایثار و مردانگی همیشه در جنگ ها نیست بلکه هر یک از ما می توانیم با کاشت درخت و نهالی زمینمان را نجات دهیم، زمینی که این روز ها حال مساعدی ندارد و آن درختان هستند که می توانند چسب زخم خوبی برای درد ها و معضل های زمین باشند.
زمین جان من به نمایندگی از تمام انسان ها آمده ام تا از تو بخاطر تمام مشکلاتی که ما آدمیان چه خواسته و چه ناخواسته برایت به وجود آورده ایم معذرت خواهی کنم بلکه تو دوباره دست لطیفت را به سر انسان هایت بکشی و با مهر و محبت نوازششان کنی.
فراموش نکنیم زمین متعلق به همه ی ما است:)
بیایید حرف هایمان شعار نباشد و همه دست در دست هم حال زمینمان را خوب کنیم تا دوباره لبخند رضایت بر لبانش ظاهر شده و خودنمایی کند.
#زمین جان دوستت دارم
عطیه اسکندری
27 اسفند
"1400"