داستان کوتاه
یخ کرده‌ام و صورتم به عرق نشسته. مسئولین بخش با نگاهی متعجب دنبالم می‌کنند. مادرم در بخش قرنطینه بستری است و حدودا دو روزی می‌شود که اجازه ملاقات به من نداده‌اند.
راهروی بیمارستان را تا انتها می‌روم و برمی‌گردم، می روم و برمی‌گردم و از پله‌ها پایین می‌روم. سرگردان، محوطه حیاط بیمارستان را چند دور میزنم و از در اصلی خارج میشوم.
صدای وزوزی توی گوشم پیچیده. قدم‌هایم را تند و تندتر می‌کنم. نبش بیمارستان، یک گلفروشی با گل‌های رنگارنگ و معطر قرار دارد؛ عطر گل‌ها من را به سمت خودش می‌کشد. محکم می‌خورم به در شیشه‌ای گلفروشی. از شدت ضربه، در و دیوار سرتاسری گلفروشی می‌شکند و پایین می‌ریزد. بیشتر گلدان‌های گل سرخی که نزدیک به دیوار گذاشته شده بودند می‌شکنند و گل‌ها زیر خرده شیشه‌ها و من، که نقش زمین شده‌ام، له می‌شوند. سرم را به سمت بیمارستان می‌چرخانم. عده‌ای از بیماران به سمت من می‌آیند. شخصی شبیه مادرم را بین آن‌ها می‌بینم. لحظه‌ای نمی‌گذرد که سرتاسر گلفروشی پر می‌شود از بیمارانی که روی گل‌ها جست‌وخیز می‌زنند. مادرم بین آن‌ها نیست.
صاحب گلفروشی نزدیکم می‌آید: «بفرمایید آقا چیزی می‌خواستید؟» نگاهی به گل‌های تر و تازه توی گلدان‌های سالم می‌کنم و از در گلفروشی خارج میشوم. خیابان خالی و آرام است و خبری از هیاهوی چند لحظه قبل نیست. از آنجا دور میشوم و خودم را به خانه می‌رسانم.
هر چه در میزنم کسی باز نمی‌کند. دست چپم را مشت کرده‌ام؛ کف دستم پر از گرده گل است. کسی از پنجره طبقه بالا سرش را بیرون می‌آورد: «چرا در می‌زنی؟»
«ببخشید، حواسم نبود کسی نیست.»
«چی می‌گی؟ چرا وزوز می‌کنی؟»
همینطور که آن شخص مشغول حرف زدن است یکدفعه در باز می‌شود. توی راه‌پله، ماده غلیظی از شکاف‌های دیوار و سقف چکه می‌کند.
در خانه نیمه باز است. دست که می‌اندازم به دستگیره، چسبناکی‌اش را حس می‌کنم اما دستم به راحتی از آن جدا می‌شود و آن را چند بار لیس میزنم. کرم‌هایی سفید با نظمی خاص لابه‌لای اثاثیه قرار گرفته‌اند و پرستارانی وزوزکنان به آن‌ها غذا می‌دهند. می‌نشینم کنار عکس مادرم و مشتم را باز می‌کنم.
منتشر شده در روزنامه‌ی کلید ـ ۱۳۹۴
