ویرگول
ورودثبت نام
عطیه نوری
عطیه نوریروزنامه‌نگار ـ مدیر روابط عمومی اسنپ ـ مدیر روابط عمومی گروه اسنپ
عطیه نوری
عطیه نوری
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

کابین بیهوشی

بالاخره روز امتحان روش بیهوشی (۲) رسید. شب امتحان‌های عملی تصمیم می‌گیرم تغییر رشته بدهم و صبح که پدرم می‌گوید خانم دکتر دیر نرسی باز همان دانشجوی رشته هوشبری می‌مانم. روز موعود شروعی بی‌شکوه داشت. با دل‌پیچه‌ هر طور بود خودم را به مترو رساندم. قطار که ایستاد از بیرون یک صندلی خالی رخ نشان داد. خودم را با شتاب از لای در پرتاب کردم داخل و بی‌وقفه جا گرفتم و سرم را به دیوار شیشه‌ای کنارم تکیه دادم. نگاهم گرفت به نگاه پیرزنی که روبه‌رویم ایستاده بود. طوری طلبکارانه زل زده بود که حس کردم توقع دارد جایم را تقدیمش کنم. لحظه‌ای عذاب وجدان به دلم راه ندادم. امتحان و دل‌پیچه و اضطراب بس بود تا همه حق را یک جا به خودم بدهم. او هم در هر ترمز و پیچ لگدی حواله‌ام ‌می‌کرد. این کارش به نظرم عمدی می‌‌آمد ولی اهمیتی ندادم. هر چه بود او پیاده بود و من سواره. کیفم را روی شکمم فشار دادم و چشم‌هایم را بستم. خودم را در جلسه امتحان دیدم. پیرزنی را آوردند توی اتاق عمل که از فرط کهولت رو به موت بود و هر آن ممکن بود به خاطر سن بالایش بمیرد. برای گرفتن نمره قبولی باید طوری او را بیهوش می‌کردم که زنده بماند. متصدی بیهوشی تمام حواسش به این بود که سوتی اول را بگیرد. استاد هم‌ با آن نگاه‌های سرزنشگر کم مانده بود بگوید دختر می‌رفتی پی خانه‌داری لااقل شوهر گیرت می‌آمد و روی دست پدرت نمی‌ماندی. لرزشی از استخوان‌های پاهایم به دست‌هایم منتقل ‌شد و در جا قفل کردم. با ترمز قطار چشمم از اتاق عمل به کابین قطار باز شد. خبری از پیرزن نبود. سر چرخاندم و ایستگاه را رصد کردم که دروازه دولت را رد نکرده باشد. سرم را که برگرداندم متوجه شدم همان پیرزن کنارم خوابش برده؛ طوری چشم‌هایش را بسته بود که به نظرم مرده آمد. سرم را برگرداندم. یک دفعه فکری شدم که نکند مرده باشد. در ضرب ثانیه عذاب وجدان خفتم کرد. به سمتش چرخیدم و آرام صدایش کردم. جواب نداد. با احتیاط روی شانه‌اش زدم. هیچ عکس‌العملی نشان نداد. تکانش دادم. انگار مرده بود. با شدت تکانش دادم و شروع کردم به ای وای، ای وای گفتن. نگاهم را چرخاندم تا به بقیه مسافران بگویم پیرزن به هوش نمی‌آید، تمام قطار پر شده بود از پیرزن‌هایی که با سرزنش می‌گفتند تقصیر توست که صندلی‌ را به این خانم مسن ندادی. به ایستگاه بعدی که رسیدیم خودم را از لای جمعیت بیرون کشیدم و از قطار خارج شدم. باقی راه تا رسیدنم به امتحان نگاه‌های سرزنشگر از پشت سر دنبالم می‌کردند.


منتشر شده در روزنامه‌ی فرهیختگان ـ ۱۳۹۴

داستان کوتاهپاورقیداستان
۶
۰
عطیه نوری
عطیه نوری
روزنامه‌نگار ـ مدیر روابط عمومی اسنپ ـ مدیر روابط عمومی گروه اسنپ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید