داستان کوتاه
آن سوی پنجره آدم‌هایی پیر به ردیف کناره‌ی دیوار نشسته بودند و چپق دود می‌کردند. عقربه‌های ساعت به عقب می‌چرخید. دیوارهای کلبه بوی نم می‌داد و چهره‌هایی شبیه به هم کنار اجاقی خاموش دراز کشیده بودند؛ انگار نگاه‌های ماتشان توی اتاق پرسه می‌زد. سعی کردم نگاهم را با نگاه یکی از آنها هم سو کنم شاید حرفی برای گفتن پیدا شود.
یکی از آن چهره‌ها روی پیشخان کنار پنجره دراز کشیده بود و دست‌هایش ضربدری روی بدنش آرام گرفته بود. سیاهی توی چشم‌هایش شبیه چترهای مردمی که بیرون کلبه جمع شده بودند نمناک بود؛ قطره‌های باران از سقف اتاق توی چشم‌هایش چکه می‌کرد. نگاهم طوری میخکوب او شده بود که انگار می‌شناختمش. هر چه فکر کردم چیزی خاطرم نیامد.
در کلبه باز شد و شخصی با چند چهره تازه که توی ملافه‌‌هایی خاکی پیچیده شده بودند وارد شد و آنها را روی زمین گذاشت و گفت: «چه قیامتی». گفت و رفت. داشتم به ارکان جمله‌ایی فکر می‌کردم که پیش از به زبان آوردن ماضی شده بود. اما چیزی برای گفتن نداشتم.
بلند شدم و شروع کردم به وارسی چهره‌های تازه. گوشه و کنار ملافه‌ها قرمز بود و بوی خون می‌داد. سعی کردم رد نگاه‌شان را پیدا کنم. اما نتوانستم.
در باز شد و یکی با نوزادی در آغوشش وارد شد و گوشه‌ای نشست و شروع به آه و زاری کرد. هر چه گفت نتوانستم چیزی به زبان بیاورم. کمی که نشست، یکی آمد و نوزاد را به زور گرفت و برد.
گوشه‌ای چمباتمه زده بودم و نگاهم به زمین خیره مانده بود. در باز شد و شخصی آمد و یکی یکی چهره‌ها را برد. هوا رو به تاریکی می‌رفت. کلبه خالی شده بود.
در باز شد و یکی نزدیک من آمد و بلندم کرد و برد. از مقابل جایی که پیرها نشسته بودند عبور کردیم. برای لحظه‌ای، صورت مردمی را که نایلون‌های مشکی روی سرشان گرفته بودند دیدم. هر کدام بالای سنگی ایستاده یا روی زمین نشسته بودند. دیوار خانه‌های روستا آوار شده بود و تا دوردست‌ها را می‌شد دید.
خواستم چیزی بگویم که من را به زمین سپرد. زیر پاهایم احساس سرما و رطوبت کردم. آسمان نارنجی و بنفش تیره بود و کلاغ‌ها دنبال هم گذاشته بودند. ناگهان روی من خاک ریخت.
منتشرشده در روزنامه‌ی کلید ـ ۱۳۹۴
