
حیاتِ وحش زیرِ پدالِ ماشین به کمین
قطرهها از پیشانیاش دشتی میشد
که پیاده گز میکردیم
صورتش برف بود در صفِ عابربانک
با تنفر از پوشیدنِ لباسِ سربازی
پسردار شدن و
هراس از تکرارِ مطیع بودن مادرش
با خروجِ هر حرفِ تازه از من
موجِ بزرگی میشد از دریا
یخ زیر پایم میلغزید
خیسِ آب بیرون میآمدم
پشتِ سرش در سکوت ادامه میدادم
نه کارمند بودم،نه مستقل
نه دماسنج داشتم، نه آینه
مردی که پس از یک بار تجربهی طلاق
خوب میدانست گرمازده میشود
در آینه نگاه میکرد
اینجا قطبِ جنوب، چند درجه بالایِ صفر
و زنی پیش از تجربهی طلاق
خبردار تا آخرین قطعهی یخچال
آینه سبز میشد و پشتِ صورت من
غرش مادهخرس معطل مانده بود
کنارِ راهروی انتظارِ دادگاهِ خانواده، تولهها منتظرِ غذا
آخرین بقایای دنیای یخی محو میشد
پیش از این او رفته و
من وارفته بر چهارزانوی کلبهی یخی واگویه میکنم
ای کاشفان بختِ یخی، اینجا حفاری نکنید
سرها مویهکنان بیرون زده از دیوار
مشت فرو میبرند
درازقدها وارو روی سقف دنبالِ هم
چکهچکه آب میشود تختخوابِ جهازم
آب موازی پیشانی بالا و پایین و
ششهای مادهخرس با هر تکانی پُر و خالی... خالی... پُر میشود
منتشر شده در هفتهنامهی صدا ـ نوروز ۱۳۹۴