داستان کوتاه
انگار در خانه‌شان طوفان آمده است. هر لحظه جر و بحث‌شان بالا می‌گیرد و صداهاشان بلندتر می‌شود. اثاث خانه از میز و صندلی و ظرف‌های چینی و قابلمه و ماهی‌تابه گرفته تا تک تک کتاب‌ها و روزنامه‌ها و دی‌وی‌دی فیلم‌ها در اطراف پخش شده است.
داد آخرش را می‌زند و در خانه را می‌کوبد و می‌رود؛ او هم پشت سرش فریادی می‌کشد و کلافه و عصبی کنار پنجره قدی ایوان آشپزخانه روی زمین می‌نشیند. دست‌هایش می‌لرزد و نفس‌هایش به شماره افتاده است.
نگاهش به یک نقطه خیره مانده است. بیرون، توی ایوان، دو پرنده برای ساختن لانه‌ای روی آبگرمکن کنار در جست‌وخیز می‌کنند.
ایوان محافظی توری دارد. پنجه یکی از پرنده‌ها زیر زائده بیرون‌زده از توری پنجره گیر می‌کند. پرنده از یک پا سر و ته آویزان می‌شود و بال بال می‌زند. چوب‌هایی که دو پرنده با دقت و وسواس روی هم چیده بودند چند تا چند تا پخش می‌شود و به پایین می‌ریزد.
نگاهش به پرنده‌ای است که آویزان در هوا تکان می‌خورد. توی چشم‌های پرنده خون افتاده و مردمک‌هایش لحظه به لحظه تنگ و تنگ‌تر می‌شود. نفس‌های خودش حالا دیگر آرام گرفته و چشم‌هایش برق می‌زند.
پرنده همانطور آرام و معلق در هوا موج می‌خورد و نوکش باز مانده است. نگاه نیمه باز او به لانه‌ای است که دیگر چیزی جز چند شاخه از آن باقی نمانده.
آن پرنده دیگر -که به نظر او ماده است- می‌پرد روی کابل برق و اندکی بعد در تاریکی دور می‌شود.
لبخندی می‌زند و بلند می‌شود و به اندازه ریختن یک لیوان آب خنک از پنجره فاصله می‌گیرد.
وقتی دوباره نزدیک پنجره می‌آید برای لحظه‌ای مکث می‌کند. دو پرنده در تقلای ساختن لانه هستند و چوب‌هایی به نوک گرفته‌اند.
می‌رود و پشت میز ناهارخوری، رو‌به‌روی کسی که لحظه‌ای پیش داد و فریاد کرده بود و در را محکم کوبیده و رفته بود، می‌نشیند. او همانطور که قاشق توی دستش است و با غذایش بازی بازی می‌کند مشغول خواندن روزنامه است.
چشم‌هایش را برای لحظه‌ای می‌بندد و لیوان آب خنکش را سر می‌کشد.
منتشر شده در روزنامه‌ی کلید ـ ۱۳۹۴
