داستان کوتاه

کنج دیوار روی دو زانویش نشسته بود، طوری که تکیهاش به حائل انتهای صندلیها باشد. مقابلش چند زن و دختر دستگیرهها را محکم چسبیده بودند و در عین حال که سعی میکردند تعادلشان را حفظ کنند زیر چشمی او را که به نظر میآمد جایش خیلی راحت است میپاییدند. اغلب سعی میکردند همانطور که محکم دستگیرهها را گرفتهاند از این پا به آن پا شوند و با اضافه شدن مسافران جای خود را از دست ندهند. هر بار که فشار جمعیت زیاد میشد یک طوری چشمشان را برای زنکنجنشین تنگ میکردند و نفسهای معناداری میکشیدند که انگار او مقصر همه فشارهای آفرینش است. زن یکمرتبه شروع کرد به صدا کردن دختری که در کنج مقابلش ایستاده بود. دختر همراه دوستش سرگرم خرید گیره سر بود و توجهی به او نمیکرد. زن بلندتر گفت: «آی دختر، دختر». بعد همانطور خود را روی دو زانو به جلو هل داد و سعی کرد دامن مانتوی دختر را بگیرد. بار اول دستش به آن خورد، اما رها شد، بار دوم آن را محکم گرفت و چند بار کشید و گفت: «آی دختر خانم». دختر خریدش را داخل کیفش چپاند و نگاهش را به نگاه زن انداخت. زن گفت: «دختر موهات خیلی موخوره داره، تا فرق سرت شکسته. برنجو بپز، قشنگ له که شد آبشو بگیر و بزن به سرت و بذار چند ساعت بمونه»، دختر موهایش را هل داد زیر شالش و نگاهش را به موهای آشفته زن انداخت و بعد خود را با موبایلش مشغول کرد. اما زن بقیه حرفهایش را رو به دوست دختر ادامه داد. قطار به ایستگاه رسید و در حالی که جمعیت زیادی از بیرون اضافه میشد، زن همینطور مشغول ارائه راهکارهای مراقبت از مو بود. دو زن به همراه یک پسر کوچک خود را با فشار جمعیت به دستگیره کنار زن رساندند. پسر بچه به محض از راه رسیدن با زنکنجنشین رودررو شد و شروع به دست و پا و جیغ و فریاد کرد، اول خواست خودش را از کنار دیوار در جایی که او نشسته جا کند که همراهش لباس او را از پشت یقه گرفت و عقب کشید؛ بعد از کمی جیغ و داد به سمت دیگر حمله برد و سعی کرد دختر کوچکی را که پشت حائل روی صندلی نشسته بود بلند کند. دخترک دستهایش را روی لبه صندلی فشار داد و به مادرش نگاه کرد. همراه پسر سعی کرد او را آرام نگه دارد که پای پسرک رفت روی پای زن کنجنشین و همینطور که به زانوی او لگد میزد جیغ میکشید و دستهایش را در هوا تکان میداد و روی صورت زن فرود میآورد. زن رو به یکی از همراهان پسر سرش را بالا گرفت و سعی کرد در حالی که بالا را نگاه میکند با حرف زدن پسر را آرام کند. هرچه زن بیشتر حرف میزد پسر بیشتر دست و پا میزد و به سمت زن تف میانداخت. یکی از آن طرف داد زد: «وای له شدیم. آخه تو این شلوغی میشینن زمین». زنکنجنشین روی دوزانویش بلند شد و تمام کسانی که آن اطراف بودند توانستند کمی جابهجا شوند. قطار به ایستگاه رسید و زن لنگانلنگان از بین جمعیت خود را بیرون کشید. پسربچه خود را در کنجی که او نشسته بود جا داد.
منتشر شده در روزنامهی فرهیختگان ـ ۱۳۹۵