⚡ فصل دوم: جرقه در خاکستر
آن سال هم، کنار دوستانم خیلی سریع گذشت. حتی نتوانستم گذر زمان را کنارشان حس کنم. تابستان و گرما و ساحل هم برگشت. اما امسال یک چیز متفاوت بود. امسال، دوباره دلم می‌خواست به مدرسه برگردم. و دلم برای مدرسه تنگ شده بود. فکر می‌کردم دلم برای مدرسه تنگ شده است، اما فهمیدم که دلتنگی واقعی‌ام برای دوستانم بود.
تعطیلات را مثل همیشه، یا خانه بودیم، یا خانه مادربزرگ (پدری). و بعضی وقت‌ها هم به خانه پدربزرگ (مادری) می‌رفتیم و چند روز را آنجا می‌گذراندیم. یکی از روزهای این تابستان، وقتی که به خانه پدربزرگم رفتیم... خاله کوچکم و خانواده‌اش هم آنجا بودند، که چشمانم در چشمانی ظریف، زیبا و معصوم افتاد. بعد از کلی دلتنگی، دوباره همدیگر را بغل کردیم.
او دختر خاله‌ام بود، لیلا. شریک جرمم. رازدارم. و همدلم. ما همسن بودیم و از رازهای همدیگر خبر داشتیم. چون با یکدیگر راحت بودیم. اما ته دلم، هر وقت او را می‌دیدم، انگار کسی به من می‌گفت: «او بی‌نقص، عالی، و خفن.» برای خوشحالی‌اش خوشحال می‌شدم، اما در آخر، با جمله «او از تو بهتر است»، خُرد می‌شدم.
کمی بعد، مهمان دیگری به خانه پدربزرگ آمد. خاله بزرگم بود. به او سلام کردم، و بعد به سمت دختر بزرگش رفتم. همان دختری که او را به عنوان "خواهر بزرگترم" می‌شناختم. او مرا در آغوش گرمش گرفت. حسابی دلتنگش بودم. وقت زیادی از آخرین باری که همدیگر را دیده بودیم می‌گذشت. لحظاتی بعد...
هرکسی مشغول کاری شد. مادر و خاله‌ها همراه مادربزرگم ناهار را آماده می‌کردند. پدرم و شوهرخاله‌ها با پدربزرگم راجع به کار باهم صحبت می‌کردند. داداشم با الماس کوچولو و پسرخاله‌ام بازی می‌کرد. فقط ما سه‌تا دخترخاله بیکار مانده بودیم. حوصله‌مان سر رفته بود، که فکری به سرم زد...
به اتاق کوچک خانه رفتم. در اتاق چند تا میز بود که حدس می‌زدم در یکی از میزها مثل قبل چند خودکار و دفتر باشد. میزها را گشتم و یک دفتر و چهارتا خودکار پیدا کردم. همان‌طور که آن‌ها را گذاشته بودم، همانجا مانده بودند. من آن‌ها را در کودکی به خانه پدربزرگم آورده بودم، که ظهرها وقتم را با آن‌ها بگذرانم. ولی الان خیلی وقت بود که دیگر به سراغشان نرفته بودم. اما این لحظه با دیدنشان خوشحال شدم. آن‌ها را در دست گرفتم و به سالن خانه رفتم. پیش دخترخاله‌هایم نشستم و به آن‌ها گفتم...
«می‌خواهم یه مسابقه بذاریم. هر کسی که برنده شد، یه چیز خوشمزه‌ای بهش می‌دم.»
لیلا برگه را با شوق از من گرفت. من با درخشیدن چشمان مهربانش ذوق کردم و به یاد کودکی افتادم وقتی که باهم مسابقه انشا یا نقاشی می‌دادیم. و بعد، در حالی که لبخند روی لبم بود، برگشتم سمت حدیث و گفتم: «این مسابقه، مسابقه انشاست.» او به نشانه تأیید سر تکان داد و برگه را به او دادم. رو به آن‌ها گفتم: «سی دقیقه فرصت داریم تا درمورد خاطره یکی از سفرهایتان بنویسید.» و تایمر گوشی‌ام را روشن کردم.
هر سه هرچه در ذهنمان بود را نوشتیم. من دو دقیقه قبل از اتمام وقت تمام کرده بودم و به دست‌هایشان نگاه می‌کردم. تا اینکه صدای تایمر به گوش رسید. همه خودکارها را روی زمین گذاشتیم و برگه‌ها را بالا گرفتیم. انشاهای یکدیگر را خواندیم و به هم امتیاز دادیم. انشای حدیث خوب بود. اما لیلا، انشایی نوشته بود که دل‌ها را می‌لرزاند.
انشای قشنگی نوشته بود ولی کمی ایراد داشت و بعضی جاها احساسات آن نوشته را به خوبی بروز نمی‌داد. انشای من کوتاه بود ولی تمام تلاشم را برای خوب توصیف کردنش کرده بودم. همان‌طور که اشکالات لیلا را به او می‌گفتم، یک‌دفعه به خودم نگاه کردم. با اینکه خیلی وقت بود که دیگر دست از نوشتن برداشته بودم، هنوز هم در نوشتن داستان‌ها خوب بودم.
انشاها را مقایسه کردیم. هرچند که انشای من خوب بود، اما انشای لیلا جالبتر بود و خواننده را متحیر می‌کرد. کیفم را برداشتم، کاکائوی فندقی را از آن درآوردم، و آن را به لیلا دادم. اما لیلا، دختری دلنازک و مهربان بود. و آن را با ما تقسیم کرد.
بعد از آن مسابقه، به آن دختر بی‌نقص خیره شدم. لبخندی بر لب داشت، اما هیچ شادی در آن لبخند دیده نمی‌شد. من که از زندگی و رازهایش خبر داشتم، می‌دانستم که زندگی راحتی ندارد. پدر و مادرش همیشه دعوا می‌کردند و آرامش را از زندگی‌اش گرفته بودند. و مادرش می‌خواست او به جایی برسد که محتاج هیچ‌کس نباشد و تلخی زندگی خودش را نچشد.
لیلا همیشه کمی بچگانه رفتار می‌کرد و بیشتر وقتش را در گوشه‌ای از اتاق، به تماشای تلویزیون می‌گذراند. برای همین بود که در نگاه‌های بقیه، او هنوز یک بچه بود. اما من، تنها کسی بودم که می‌دانستم او چقدر بزرگ است. که این همه رنج را پشت یک خنده پنهان کرده بود.
کنارش نشستم و گفتم: «لیلا، یه وقتایی فکر می‌کنم مغزت رو پیش تلویزیون جا گذاشتی!» بعد از آن لحظه، همدیگر را بغل کردیم. و آهی از سر حسرت کشیدیم. و هر دو می‌دانستیم که آن دیگری چه دردی را توی سینه دارد.
سفره ناهار را چیدند و صدامان کردند. ناهار ماهی کبابی بود. و من که می‌دانستم لیلا ماهی نمی‌خورد، دستش را گرفتم و با هم به آشپزخانه رفتیم. می‌دانستم که سیب‌زمینی را دوست دارد. پس سریع به سمت سیب‌زمینی‌ها رفتم، پوستشان را گرفتم، و آن‌ها را خلالی کردم. هنوز زیر شیر آب بودند، که به من گفت: «آشپزی بلدی؟» خندیدم و گفتم: «آشپزی؟ بله، چطور؟»
گفت: «من دوست داشتم آشپزی کنم، ولی هیچ‌وقت مادرم اجازه این کار را به من نمی‌داد. و تا الان حتی یک نیمرو هم درست نکرده‌ام.» در جوابش گفتم: «خب این که چیزی نیست، فقط یک سیب‌زمینی سرخ‌کرده است که خیلی آسان است. و اگر می‌خواهی، می‌توانم به تو آشپزی یاد بدهم.»
به او سرخ کردن سیب‌زمینی را یاد دادم. اما این به‌تنهایی برای آشپز شدن کافی نبود. با این حال، او خیلی خوشحال بود. کمی که نگاه کردم، دیدم لیلا مهارت‌های زیادی دارد. اما یک چیز بود که بلد نبود: آشپزی. و من بلد بودم.
سیب‌زمینی‌ها را خوردیم و بعد ظرف‌ها را شستیم. مثل همیشه، بعدازظهرها، من و لیلا به باغ پدربزرگم رفتیم. لیلا با ناراحتی به من گفت: «چه خانواده خوبی داری. خانواده‌ای که دعوا نمی‌کنند، خانواده‌ای که به تو اجازه می‌دهند آشپزی کنی، خانواده‌ای که کنارشان می‌مانی. ولی من حتی نمی‌توانم پیش خانواده‌ام بمانم، چون توی مدرسه شبانه‌روزی هستم. تو خیلی خوشبختی.»
دست‌های کوچک و گرمش را که انگار از جنس بال پروانه بود، آرام توی دستم گرفتم. همان دست‌هایی که مثل قلب خودش نازک و مهربان بود. و گفتم: «ناراحت نباش. هیچ‌کس بی‌نقص نیست. شاید خانواده خوبی داشته باشم، شاید آشپزی بلد باشم، اما تو مهارت‌هایی داری که من ندارم. کلاس تکواندو و زبان می‌روی، بسکتبال بلدی، نقاشیت خوب است، نمرات عالی داری. و تو خیلی از چیزها از من بهتری.»
دستانم را محکم‌تر فشرد، انگار که می‌خواست توی آن فشار کوچک، همه حرف‌های ناگفته‌اش را بیرون بریزد. و در سکوتمان، انگار زخم‌هایمان همزمان آرام گرفتند.
کمی در باغ ماندیم و بعد به خانه پدربزرگ برگشتیم. نزدیک غروب بود که پدرم گفت باید به خانه برگردیم. خودمان را برای رفتن آماده کردیم. با همه خداحافظی کرده بودم، جز لیلا. دلم نمی‌خواست با او خداحافظی کنم. دوست داشتم وقت بیشتری را با او بگذرانم. اما ناچار بودم و باید به خانه برمی‌گشتم. به سمت او رفتم و او را محکم در آغوش کشیدم. و بعد، سوار ماشین شدم و راهی خانه شدیم. هرچه هوا تاریک‌تر می‌شد، جاده طولانی‌تر.
نمی‌دانستم که چه احساسی دارم. فقط خستگی را در اعماق وجودم حس می‌کردم. به خانه که رسیدیم، بی‌تابانه در را باز کردم و به سمت اتاقم دویدم. سریع لباس‌هایم را عوض کردم و روی تخت دراز کشیدم. و در اعماق خواب فرو رفتم.
صبح روز بعد، با تنی خسته از خواب بیدار شدم. به حمام رفتم، شاید که آب سرد، سنگینی دیروز را بشوید. از حمام که بیرون آمدم، لباسی خنک و گشاد پوشیدم؛ پیراهنی سفید و شلواری زرد، که انگار تکه‌ای از صبح بودند، با رنگ‌هایی که انرژی پاک و بالایی داشتند. با همان موهای نم‌دار، به آشپزخانه رفتم. پرتقال و سیب را شستم و قطعه‌قطعه کردم. کنارشان یک لیوان آب‌میوه هلو طبیعی گذاشتم. کاسه میوه و لیوان آب‌میوه را در سینی چیدم و آن را به اتاق بردم. این بود صبحانه خوشمزه من. نه از شیرینی‌های غیرطبیعی خبری بود، نه از نوشیدنی‌های گرم. فقط شیرینیِ خودِ میوه، و خنکای یک نوشیدنی سرد و پرانرژی. همان چیزی که همیشه حال دلم را خوب می‌کرد.
صبحانه‌ام را با آرامش میل کردم و بعد از آن، به کمک مادرم رفتم. کارهای خانه تا ظهر تمامی نداشت. ظهر، مثل همیشه، به سمت تختم رفتم تا کمی استراحت کنم. اما... قبل از خواب، گوشی را برداشتم. پیامی از طرف دختر دایی‌ام، راحیل، آمد. پیام را باز کردم. به من سلام می‌کرد. راحیل، دختری قدکوتاه و لاغر، ولی همزمان مهربان، با دلی بزرگ. راحیل، دختری مد و به‌روز بود. با هم می‌گفتیم و می‌خندیدیم، که ناگهان فیلمی از گروه مورد علاقه‌اش، گروه موسیقی پسرانه کره‌ای به نام BTS فرستاد. راحیل همیشه از این گروه و کره‌ای‌ها می‌گفت. او به کره‌ای‌ها علاقه زیادی داشت. زیرا کره‌ای‌ها در آن زمان شهرت جهانی داشتند. و هر آدمی برای امروزی بودن، باید از آن‌ها خبر می‌داشت. من هم آدمی بودم که هیچ‌وقت دوست نداشت جلوی آدم‌ها کم بیارد. و همیشه خودم را جوری نشان می‌دادم که انگار از همه چیز خبر داشتم.
راحیل در صحبت‌هایش درمورد BTS از اصطلاحات امروزی استفاده می‌کرد که بعضی از آن‌ها را می‌فهمیدم. اما کلمه‌ای گفت که ذهنم را درگیر کرد: آرمی. دوست داشتم معنی آن را بدانم. برای همین، غرورم را کنار گذاشتم و از او معنی این کلمه را پرسیدم. راحیل به من چیزی نگفت. جوابش کوتاه بود و من از همان جواب کوتاه، آن بی‌خیالی همیشگی‌اش را حس کردم. «موضوع مهمی نیست، مربوط به BTS هست.»
ناراحت شدم. این اصطلاحات معمولاً در اینستا رایج بود، و من که اینستا نداشتم، سریع گوگل را باز کردم و دنبال معنی آن گشتم. اما معنی «آرمی» پیدا نمی‌شد، یا به سایت‌هایی برمی‌خوردم که باز نمی‌شدند. دست از گشتن کشیدم. این کار بی‌فایده بود.
گوشی را خاموش کردم و در دنیای بی‌انتهای افکارم غرق شدم. تابستان خسته‌کننده‌تر شده بود. روزها می‌گذشت که... تصادفاً به پیشنهادهای قبلی راحیل درباره فیلم‌های کره‌ای فکر کردم. چند فیلم کره‌ای، با ژانر و حال‌وهواهای مختلف دیدم. و روزهای بلند تابستان را با آن‌ها می‌گذراندم. همان موقع بود که به فیلم‌های کره‌ای علاقه‌مند شدم.
با مسئولیت‌های جدیدی که بر دوش گرفته بودم، دیگر وقتی برای دیدن فیلم‌ها پیدا نمی‌کردم. و همه آن رویاها، فیلم‌ها، در کشوی «بعداً» حبس شدند. اما در اعماق قلبم، هنوز آن‌ها را زنده نگه داشته بودم.
روزی مادربزرگ پدری‌ام، که با تنها دخترش زندگی می‌کرد، مریض شد. و من برای کمک به عمه‌ام و مراقبت از او، به خانه‌شان رفتم. در خانه مادربزرگم کارهای زیادی برای انجام دادن نبود. تنها باید قرص‌هایش را سر وقت به او می‌دادم، و پهن و جمع کردن سفره را هم به عهده گرفته بودم. و در این میان، وقت زیادی بیکار می‌ماندم. که دوباره...
ادامه دارد _ فصل سوم تولد سایا👥
---
