اثیر نای

نویسنده = اثرویل

نام اثر = اثیر نای = نفس برگزیده در افق

🌱 فصل اول: دختری که فکر می‌کرد هیچ‌استعدادی ندارد

جهان با افتادن یک برگ از درخت تردید من آغاز شد. نه با فریاد، نه با جهش. تنها نسیمی، و من، در همان سقوط آرام، افق را در آغوش گرفتم.

کسی نگفته بود که بی‌استعدادم، اما در سکوت نگاه‌ها چیزی بود که بلندتر از هر کلمه‌ای فریاد می‌زد. حالا اما می‌دانم؛ آن فریاد، فریاد حقیقت نبود، فقط پژواک ترس‌های خودم بود.

فکر می‌کردم همه با استعداد به دنیا می‌آیند، ولی هرگز فکر نکرده بودم که استعداد را باید کشف کرد، باید شکوفا کرد. سال‌ها دنبالش گشتم: در کمد، در اتاق، در خانه، در مدرسه، در محیط... اما هیچ‌جا نبود.

ناامید بودم. و هر روز صدای درونم بلندتر می‌شد: «تو هیچ استعدادی نداری. تو بدون استعداد به دنیا آمدی.» از آن صداها، و از آن همه سال گشتن، خسته بودم.

دیگر طاقت تحمل کردن را نداشتم. غمگین بودم. و همه را از خود برتر می‌دانستم. دیگر برای پیدا کردن آن استعداد تلاش نکردم. فقط غمگین بودم، و در گوشه‌ای از اتاق نشستم.

یک برگه بود، و یک قلم. هرچه را در خود داشتم و هرچه بار و سنگینی تحمل کرده بودم، را در او خالی کردم.

من آن روز تمام غصه‌های دلم را وارد برگه کردم، کمی سبک‌تر شدم، نفسی کشیدم، و چشمان گریانم را پاک کردم.

کمی به آن برگه که تا آخر پر شده بود نگاه کردم. نمی‌دانستم این همه حرف، این همه کلمه از کجا آمده بودند. فقط می‌دانم که این فقط یک برگه معمولی نبود. این برگه، راه نجاتم بود.

حالا که می‌دانستم این برگه راه نجات من است، ظهرها با او خلوت می‌کردم. از خوابم می‌گذشتم، و در گوشه‌ای از اتاق می‌نشستم، قلمی به دست می‌گرفتم، می‌نوشتم و می‌نوشتم تا آن‌که روی برگه‌ها خوابم می‌بُرد.

از نوشته‌های معمولی، کم‌کم به قصه‌های قبل از خواب تبدیل شد. تخیلات وسیعم، دلبستگی‌ام به برگه‌ها را بیشتر می‌کرد.

اما من در حال رشد بودم. درس و مدرسه برایم نه ظهر گذاشته بودند، نه شب. درس‌ها سخت‌تر می‌شدند.

همیشه می‌خواستم بهترین باشم. فکر می‌کردم آدم‌ها فقط برنده‌ها را تحسین می‌کنند، و با هر نمره، نگاه‌ها را به خود جلب می‌کردم، بی‌آنکه بدانم در آینه، ورشکسته‌ترین آدمم.

دیگر مثل قبل نمی‌نوشتم. و اگر هم می‌نوشتم، تنها انشایی کوتاه برای نمره‌های خوب. از رویاهایم گذشتم، و آن‌ها را دفن کردم. اما در اعماق دلم، هنوز زنده بودنشان را احساس می‌کردم.

سال‌ها که می‌گذشت، تخیلاتم کمتر می‌شد. اما به خودم می‌گفتم: چیز طبیعی‌ای است. دیگر یک کودک نیستی. تو وارد مرحله جدیدی از زندگی‌ات شده‌ای. تو الان یک نوجوانی. و رؤیا برای کودکان است، نه برای بزرگان.

عضو جدیدی به خانواده اضافه شد، که زندگی مرا زیر و رو کرد. کمتر محبت می‌دیدم، کمتر دیده می‌شدم، و کمتر خوشحال بودم. نه به خاطر حسادت، بلکه احساس می‌کردم که دیگر دیده نمی‌شوم. اما خشمم را در درس خالی می‌کردم. فقط به درس‌هایم اهمیت می‌دادم. چون می‌ترسیدم نمراتم کمتر شوند، و فکر می‌کردم اگر کمتر شوند، دیگر کسی مرا نمی‌بیند. مورد تحسین قرار نمی‌گیرم. و هیچ چیز به اندازه ناامید کردنشان، مرا نمی‌ترساند.

دختری بودم درونگرا و آرام. و این باعث می‌شد که در مدرسه هم دوستی پیدا نکنم. کسی پیدا نمی‌شد که از حال من بپرسد. همیشه تنها، در میزی دو نفره می‌نشستم. و با دیدن همکلاسی‌هایم که جفت‌جفت باهم حرف می‌زدند، حسرت می‌کشیدم. به خانه که برمی‌گشتم، عضو جدید خانواده را که هر روز بزرگتر می‌شد، می‌دیدم. او یک الماس ناب بود. مرا دوست داشت.

کم‌کم متوجه شدم که به دنیا آمدن او مرا کمرنگ نکرده بود، و این فقط فکر و احساسات من بود. و شاید هم، مرا پررنگ‌تر کرده است. چون الان، به‌جای سه نفر، توسط چهار نفر دیده می‌شوم.

دو سال بعد از به دنیا آمدن الماس کوچک خانه، ما بار کردیم و به خانه جدید منتقل شدیم. احساس خوبی داشتم. خانه جدید بزرگتر بود و حالا هر کدام از ما اتاق و حریم خصوصی خودش را داشت. اما یک ناراحتی هم ته دلم بود. این‌که ما بار کرده بودیم و از همکلاسی‌هایم جدا شده بودم. به هر حال، دیگر دبستان را تمام کرده بودم و اول و آخر باید مدرسه‌ام را عوض می‌کردم. اما لحظه‌ای بعد، آن ناراحتی تبدیل به خوشحالی شد. چرا که من در مدرسه سابقم دوستی نداشتم. و شاید... در مدرسه جدید چند تا دوست پیدا کنم.

تابستان هم گذشت، و به مدرسه جدید رفتم. مدرسه‌ای با دیوارهای بلند و راهروهایی که بوی ناشناس می‌دادند. در آن شلوغی عجیب، با دختری آرام، با خنده‌ای لطیف که قند را در دل آب می‌کرد، و تقریباً هم‌قد خودم، آشنا شدم. خوشبختانه همسن و هم‌پایه بودیم. اما متأسفانه، هم‌کلاسی نبودیم. دلم گرفت؛ انگار داشتم دوست جدیدم را، پیش از آن‌که واقعاً مال من شود، از دست می‌دادم.

زنگ تفریح که خورد، به حیاط رفتم، که ناگهان شخصی از پشت چشمانم را بست. دستانم را روی دست‌های او گذاشتم. گرمی آن‌ها را احساس می‌کردم. دستانی ظریف، با ناخن‌های کوتاه. برگشتم تا او را ببینم. با دیدنش، لبخندی مات به آن چهره‌ی معصوم زدم. همان دختر بود. با دیدنش، آتش شوق در وجودم شعله‌ور شد. او را در آغوشم گرفتم. و به گوشه‌ای از حیاط مدرسه رفتیم. او با چندتا از همکلاسی‌هایش دوست شده بود و مرا به آن‌ها معرفی کرد. من با چهره‌ای خوشحال اما حیران به آن‌ها نگاه کردم و خودم را معرفی کردم. خوشحال بودم که بالاخره دوستان جدیدی پیدا کرده‌ام. حتی اگر هم‌کلاسی نباشیم، این باعث از بین رفتن دوستی‌مان نمی‌شد.

آن روز، من با چهره‌ای خندان و پرانرژی به خانه برگشتم. در حالی که لباس مدرسه‌ام را عوض می‌کردم، با خودم فکر می‌کردم: "من دیگر تنها نیستم! این حتماً یک خواب است. آره... من خواب می‌بینم." آن روز، زیباترین روز زندگی‌ام بود.

هر روز با نشاط به مدرسه می‌رفتم و دیدن دوستانم، انگیزه‌ام را برای درس خواندن بیشتر می‌کرد. دیگر آن دانش‌آموز تنها، ته حیاط نبودم. و زنگ تفریح را کنار دوستانم می‌گذراندم...

ادامه دارد فصل دوم __ جرقه در خاکستر⚡