
احتمالاً شنیدین که بعضیها وسواس رُند شدن دارن. تا عقربه سر ساعت دقیق نمونه کارشون رو شروع نمیکنن، تا اول هفته نباشه رژیم نمیگیرن، تا ماه جدید شروع نشه تصمیم بزرگشون رو عملی نمیکنن، تا عید و سال جدید نیاد «برنامۀ آدم خوبی شدن» شروع نمیشه.
خب من هم یکی از همونام که به خاطر تعللهای زیاد بابت رند شدن زمان، خیلی چیزها رو از دست دادم یا هرگز شروع نکردم. برای نوشتن در ویرگول اما اساساً برنامه خاصی نداشتم که منتظر عقربهها بشینم. جسته و گریخته چندباری اینجا رو دیده بودم، ولی هربار سرسری از کنارش رد شدم و تصمیمی درموردش نگرفتم.
الآن در شروع پاراگراف سوم این متن متوجه شدم که اینجا امکان Justified کردن متن وجود نداره و این برای من که آدم وسواسیای هستم، خبر ناراحتکنندهایه. اما شاید بهتر باشه چندتا از این وسواسهای بیدلیل رو همین دم در بذارم زمین و اجازه بدم روح ِ نشسته در پشت لپتاپم رهاتر باشه و دغدغههای حاشیهای نداشته باشه. حالا بعداً فرصت هست در تنهایی خودم به خاطر عملی نشدن این وسواسهام گولّه گولّه اشک بریزم [الکی].
خلاصه که سلام. من میخوام در مورد طیف وسیعی از موضوعات بنویسم. از خودم، تا چیزهایی که از دنیا درک میکنم [یا نمیکنم]، مهاجرت و زندگی جدیدم، روابطی که در اطرافم در جریانه، سفرهایی که رفتم یا دوست دارم برم، درسهایی که خوندم و دارم میخونم و مخصوصاً چیزهایی که حتی بهم ربطی هم نداره، اما فضولی اجازه نمیده بهشون بیاهمیت باشم.
حالا عجالتاً بفرمائید چای در ساعت پنج عصر.