چیزی که باعث شد این فیلم (انیمیشن) کوتاهو ببینم ریش اون آقا بود. ایده خیلی گوگولی و بامزه‌ای به نظرم اومد و با خودم گفتم از کجا معلوم که همین ریشش جرقه‌ای نباشه به یه سری فکرای خاک خورده؟ دوازده دقیقه بیشتر نبود و درباره پدر زیادی حمایتگری هست که چتر حمایت بچه‌اش می‌شه تا زیر بارون خیس نشه. اون‌جا ماجرا پیچیده می‌شه که سگ دختر بچه رها و آزاد گاهی می‌ره زیر بارون و پدر و دختر هر دو ترس و لرز می‌افته به جونشون. من ترکیب رنگ و داستانشو دوست داشتم. پوستر به قدر کافی داستا نرو شرح می‌ده چتری که روشنی به ارمغان می‌آره و ریش پدر اون بچه‌اس. اگه اون ریش نباشه چی؟
این روزا کتاب " زمان اشتباه، مکان اشتباه" رو می‌خونم و تا امروز داشتم دلگرم می‌شدم که بالاخره یه آدم قابل اطمینان تو این کتاب جنایی پیدا کردم که خب ای بابا فک کنم دیگه آب دیده شدم. تنها کسی قابل اطمینانه شاید همون خواننده باشه که بازم اونم زیاد قابل اطمینان نیست. ولی جدی من اگه بچه‌ای مثل تاد داشتم همون روز منهای یک یقه‌اشو می‌گرفتم و بازجوییش می‌کردم تا شاید تا صفحه ۱۶۰ خواننده بی هیجان پیش نره و یکم حجم کتاب کم می‌شد
