مستند مینیمالیسم رو هفته پیش دیدم. البته که برام ذره‌ای اهمیت نداشت چون گراهام هیل پای منو به سبک زندگی مینیمال رسوند. فقط برای عرض ادب به این که تو این مستند گراهام هیل هم دعوت بود گفتم اشاره کنم بهش. از همون ۱۷ سالگی با همون جعبه عجیب و غریبش تو همایش تد، منو مجذوب این شیوه عجیب و غریب زندگی کرد. انگار یه جواب بود به سوال‌ها و گنگ بودن‌های طول زندگیم(البته یک بخشی). ۱۳ ساله که بودم شیفته عطار شدم که چه قدر با ذکاوت منطق الطیر رو نوشته. عطاری که تحت تاثیر یه درویش قرار گرفت که صرفا تمام وسایل زندگیش داخل یه خورجین بود. اون لحظه هم که خورجینشو گذاشت زیر سرش و جلوی مغازه عطار مرد، عطار رو گذاشت تو راه عرفان و عطار رفت هفت شهر عشق رو گشت و من در بهت این که یعنی می‌شه؟ همین قدر عاری از دنیا طلبی و دنیا خواهی و مملو از شادکامی؟ صرفا تمام وسایلت تو یه خورجین باشه و تصمیم بگیری زمان مرگتو رو هم زمان کنی با در آوردن لج عطار (شوخی می‌کنم، قضیه خیلی عرفانی‌تر و زیباتره تا یک مشت کلمات طنز). خلاصه سبک زندگی مینیمال اینه که چیزهای کمتر شادی بیشتر می‌آرن. من خیلی شیفته این موضوع شدم و کتاب "آدم‌ها را دوست داشته باشید و از اشیاء استفاده کنید." یکی از جامع‌ترین کتاب‌هایی بود که تو این حوزه خوندم از جاشوا فیلدز ملبورن( مستند مینیمالیسم هم همین فرد ساخته). این ایده می گه چرا آدم تو سفر، زندگی خوابگاهی، یا مثلا یه اردو کوتاه آدم شادتریه و خاطرات بهتری می‌سازه؟ ولی زندگی عادی این جور نیست؟ آیا به خاطر این نیست که ذهنمون درگیر داشته‌هامون می‌شه و ناخوداگاه جامعه ما رو می‌تونه به سمت مصرف گرایی پیش ببره؟ این مسئله صرقا درباره داشته‌های مادی نیست درباره اخداف، افکار. و عقاید هم هست. مثلا من از وقتی سبک لباس و طیف رنگی مدنظرم رو صرفا در نظر گرفتم آرامش خاطر بیشتری دارم و احساس رضایت بیشتری از لباس پوشیدن. لباسای مینیمال و طرح‌های ساده رو می‌پسندم و سریع‌تر آماده می‌شم. یا درباره کتاب‌ها چه لزومی داره وقتی کارت کتابخونه هست اون همه کتاب خرید؟ مثل اون عالمی تهش می‌شه که دزد زد به قافله‌اش و گفت تو رو خدا کتابامو نبر چون من بدون کتابام هیچم. دزد در جوابش می‌شه تو چه‌طور دانشمندی هستی که بدون کتابات بدون دانش می‌شی و کل قضیه کارت کتابحونه این می‌شه که قدر کتاب رو بیشتر بدونی. همون مهلت کوتاه کتاب قرض گرفتن یعنی تمام استفاده‌اتو از کتاب ببری. هنوز شاگرد کوچیکی هستم و باید بارها و بارها یاد بگیرم اما زندگی خوابگاهی و از این شهر به اون شهر رفتن منو بارها به فکر سنگینی بار آخرت می‌اندازه. بار گناه و بار کارای خوبم. اگه بخوام از خارجکی بودن دست بردارم و ساده بگم ساده زیستی همون چیزیه که هربار و هرروز درباره‌اش می‌شنویم. خونه ساده، ازدواج آسان، افکارتو مرتب کن و... خیلی چیزای دیگه. ساده زیستی می‌تونه یه چالش باشه برای این که بدونم من حقیقی کی هستم و بودنم به چه چیزاییه. می‌گن هر چیز که در جستن آنی، آنی.
حرف برای گفتن زیاده. به طور خلاصه با کتابی که خیلی باهاش حس خوب گرفتم و سیاست کشورا رو تو زمینه مصرف گرایی بهم یاد داد که چرا صنایع دوست دارن تو بیشتر بخری و بخری ولی ذره‌ای کیفیت بهتر نمی‌شه کتاب " زندگی با دوریختنی‌های کمتره". عاشقشم و از اون کتاباست که دنبالشم بخرمش جون باید بارها بخونمش و این نقی کننده ساده زیستی نیست. کتاب مینیمال از جاشوا هم (نویسنده همون کتاب اول و مستند) خوبه. جمع و جوره و سریع بهتون اطلاع می‌ده. برای شروع همون سخنرانی تد گراهام هیلو ببینید. اگه دوست داشتید البته. و درباره فیلمایی که شاید مفهومی دنبال مینیمال ان بشه به "Into the wild" ( سفر یه پسره که همه چیزشو جز یک کوله می‌سوزونه و می‌ره سمت آلاسکا)، The wild ( دختری که بعد سرطان و مرگ مادرش راهی جاده‌ای تو آمریکا فک کنم می‌شه و سعی می‌کنه دووم بیاره چند ماه با کمترین آذوقه)، Perfect days ( مردی توالت می‌شوره و یه برنامه مشخص داره واسه زندگیش. هرروز یه سری کار پشت سر هم و از هروزش لذت می‌بره) و در آخر Little forest (دختری که از کارش می‌زنه بیرون و برمی‌گرده روستایی که زادگاهشه). خلاصه که از هر بعدی می‌تونین به این ماجرا نگاه کنین پس همین الان می‌تونین به حتی کلمات این متن هم متفاوت نگاه کنین و بگین : چه قدر زیاد نوشتییی!
