
به یاد سهراب افتادم که گفت: «من در این آبادی پی چیزی می گشتم
پی خوابی شاید
پی نوری، ریگی ،لبخندی..»
ما خیلی وقتا با این دست سوالات مواجهیم که : چرا به دنیا آمدیم؟ خوشبختی چیه ؟ دین کجای زندگی قرار داره؟ علم کجای اونه؟و... . و یک جا می رسه که می پرسیم آیا زندگی معنا دارده؟آخه این همه تلاش برای چی ؟
به جایی می رسیم که بارها به این موضوع فکر می کنیم ، و کمبود یک چیز را تو خودمون حس می کنیم . جست جو می کنیم ، کار می کنیم ، تفریح می کنیم ، سفر می کنیم و نهایت به جایی می رسیم که تلاطم درون ما به آرامش بدل میشه .این اتفاقم ممکنه که هرگز جوابارو پیدا نکنیم . و دلیلش این شعر ممکنه باشه:
«به آرامی آغاز به مردن میکنی
اگر سفر نکنی
اگر کتابی نخوانی
اگر از خودت قدردانی نکنی ....»
این دغدغه ویل دورانت اورا به نگارش این کتاب ترغیب کرد . شروع کتاب از آنجایی شکل می گیرد که یک نفر می خواهد خودش را بکشد و از او می خواهد دلیلی بیاورد تا اینکار را نکند. دورانت آشفته و پریشان حال بعد اینکه به او چندین پاسخ می دهد تا بتواند او را قانع کند، خودش به این نتیجه می رسد که به راستی بهترین راه برای قانع کردن او چه بود و به چندین نفر از افراد مهم که معتقد بود آنها جواب را میدادند نامه مینویسد. افرادی مثل : گاندی ، برانتراند راسل، برنارد شاو و چندین نفر دیگر.این کتاب درباره سوالات اساسی است ، درباره معنا ، خوشبختی ،دین ، علم و خیلی چیزهای دیگر .
این کتاب به عاشقان فلسفه و تشنگان حقیقت توصیه می شود . ولی خوندن اون تو یک روز رو نه.
موقع مطالعه کتاب به یاد شبای امتحان افتادم که بعد یه ترم تازه میری سراغ کتاب . اصولا چنین کتابایی که در حوزه فلسفه است نیاز به تامل بیشتری داره و همینطور کتاب بخش ها و جملات زیبایی داره که باید روی قلب حک بشه. دلیلی که اونو تو روز دوم چالشم خوندم این بود ک با خوندن کتاب انسان در جستجوی معنا از ویکتور فرانکل تشویق شدم این کتاب روهم بخونم.