
دوست داشتم این روزها یک چیز حقیقی ببینم. یک فیلم، یک مستند، یا هر چیزی که دروغ نگوید و سیاهنمایی نکند. مظلوم نمایی نکند و عدد و رقم رو بالا نیاورد. از دل احساسات باشد. فیلم را که میبینی حتی نحوه فیلم برداری تو را یک جا ثابت نگه نمیدارد و به دل ماجرا میبرد. به خوبی راز اصلی را مخفی نگه میدارد و به مرور بیننده حقیقت تلخ را مزه مزه میکند. از آن فیلمهاست که موقع حال بدیهایم دیدم و دوست داشتم بارها و بارها اشک بریزم. از آن فیلمها که حال بد خودم را فراموش کردم.
ماجرا درباره جنگ است. این که صدام حسین مردم را آواره میکند و محور اصلی ماجرا حول شخصیت "آگرین" میگردد. دخترکی که به همراه دو برادر خود به چادری پناه میبرد و هرروز رو در این امید میگذراند که برود. به کجا؟ در طول داستان میفهمیم. نفوذ خشونت به لایههای دنیای کودکانه، بهشتی که آمریکا نوید آن را میدهد، مینهایی که برای کودکان آواره نوید پول را میدهد و از طرفی خطر جان. این صحنه تامل برانگر بود که "سربازان آمریکایی میگویند دیگر مینها را جمع نکنید عوضش از این تیکهها(متعلق به مجسمه) بیارید و به دلار پول بگیرید.