
بزرگتر که شدم به این موضوع خیلی فکر میکردم که در آینده چه دختری برای پدر و مادرم میشم؟ آیا از اون بچههایی میشم که پدر و مادرش رو میذاره خونه سالمندان یا کنارشون میمونم؟ ادای بچههای خوب رو در میاوردم که نه نباید آدم چنین کاری رو بکنه بدون اینکه دلیل قویای داشته باشم؛ صرفا دوست داشتم آدم خوب ماجرا باشم. یادمه تا قبل خوندن " مرگ با تشریفات پزشکی" تا حدودی دلیلی برای حرفم پیدا کرده بودم ولی با خوندن این کتاب واقعا شکه شدم و دوست نداشتم چنین زندگی پر نکبتی رو به آدمهای ارزشمند زندگیم که به من زندگی دادن بدم. دانشجویی بودم که به خاطر (یکی از دلایلمه) زندگی مستقل از خانواده شهر دیگهای درس خوندم و یادمه موقعهایی که بهم سر میزدن میخواستم اصفهان رو نشونشون بدم روزی پیش میاومد که به جای دوتا جا صرفا یه جا رو میشد دید و مامان و بابام می گفتن ایراد نداره میدونیم کار داری و یادمه یه بار یکی از روزا من مریض شدم و مجبور شدن هتل بمونن و من شدیدا اون روز این حس بهم دست داد که چه قدر آدم بیرحم و خودخواهیم (چون اونقدر سرماخوردگیم بد نبود و بیشتر حس بهانه رو داشت تا واقعیت) و اونا چه قدر با گذشت بودن که حاضر شدن به موندن تو هتل کفایت کنن. نگران آینده میشدم که نکنه اینجوری بمونم و به همین بهانه زندگی پدر و مادرم رو خراب کنم. این فیلم منو یاد فرزند پدر و مادرم بودن انداخت و گذشتهای خانوادهام. یکی از قشنگترین و تامل برانگیزترین فیلمهایی که میشه دید و منو ترغیب کرد که فیلمهای دیگه کارگردان اوزو رو ببینم بس که سبکش رو دوست داشتم. ماجرا درباره پدر و مادریه که برای دیدن بچههاشون پا میشن میرن توکیو و هرکدوم از بچهها با این که از دید عموم مردم بچههای خوب و سپاسگزاری به نظر میرسن اما کمکم توی فیلم آدم متوجه میشه اینا یک لعابه. عروس خانواده که بیوه شده و هشت سال پیش شوهرش (یعنی پسر همون پدر و مادر) رو توی جنگ از دست داده، خیلی بیشتر هوای پدر و مادر ماجرا رو داره و میبره می گردونشون توی توکیو یا اتفاقاتی میافته که آدم این حس بهش دست میده ای کاش این دختر بچه این پدر و مادر بود تا اونا. یکی از دیالوگای جالب موقعیه که حال مادر تو شهر بد میشه و دختر بزرگ خانواده به برادرش می گه: برادر به نظرت لباس سیاه برداریم؟ جلوتر که فیلم پیش میره رو به عروس خانواده میکنه و میگه: نوریکو، تو لباس مشکی نیوردی؟ و نوریکو جواب میده نه.
این همه حساب و کتاب کردنها و آینده نگریهای بچهها منو نگران خودم میکرد که دارم به کجا پیش میرم؟ چند هفته پیش تو خوابگاه با هم اتاقیام صحبت میکردم که من شدیدا حس می کنم باید ته تمام این درس خوندنا برگردم پیش خانوادهام چون پدر و مادرم کم کم دارن پا به سنی میذارن که شدیدا نیازمند حضور منن. از طرفی داشتم حین گفتن تمام اینا به برادر بزرگم فکر میکردم که پیش بابا مامانه. زندگیشو داره میذاره واسشون و من انگار هر روز که بیشتر میگذره گیجتر و گیجتر میشم تو زندگی توی تهرون. یادمه هم اتاقیام بهم گفتن ما وظیفهای نسبت بهشون نداریم نباید این حس بهت دست بده که باید ازشون حمایت کنی. اونا باید حتی تو این سنی که هستن ازت حمایت کنن. من شدیدا مخالفت کردم و گفتم اونا میتونستن منو به دنیا نیارن و این همه سختی نکشن. اونا هیچ وظیفهای نسبت بهم ندارن و منم که باید خوشحال باشم از این که بچهی این پدر و مادرم. این صحبت ادامه داشت و من یاد " عالم بی عمل به چه ماند به زنبور بی عسل" افتادم چون زدن چنین حرفایی از کسی که صدها کیلومتر از خونه دوره خیلی راحته. کیزو پسر کوچیک خانواده توی یک سکانس میگفت: آدم باید تا وقتی پدر مادرش زندهان قدرشونو بدونه. رفتار کیزو خیلی متفاوت از حرفش هست. رفتار نوریکو عروس رو که میدیدم مدام به این فکر میکردم آیا این که نوریکو این قدر اوای مدرشوهر و مادرشوهر رو داره هوای پدر و مادر خودشم داره؟ تنها زندگی میکنه فرصت میکنه به پدر و مادرش سر بزنه؟ تقریبا انتهای فیلم وقتی مکالمهای بین نوریکو و کیوکو (دختر کوچیک که معلمه و با پدر و مادر زندگی میکنه) و بعد پدر صورت می گیره ابعاد دیگه شخصیت نوریکو مشخص میشه. این که اشک میریزه و میگه: شاید مادر تو این مدت منو درست نشناخته بودن. اونطورا هم که شما فکر میکنین من آدم خوبی نیستم... باور کنین من آدم خودخواهی هستم... . صبحتای نوریکو فاصله خودخواهی از دید یه آدم با خودخواهی از دید یه آدم دیگه رو نشون میده.
فیلم روند ملایمی داره و ماجراهایی معمول و یک زندگی معمولی رو از دیدگاه متفاوت نشون میده. به علت سادهگرایی اوزو میشه گفت از اون فیلمایی هست که با وجود تمام سادگی پشتش پر فکره و دیالوگهای ساده عمیقا آدم رو به فکر فرو میبره. در انتها باز گیجم و جالب این که فیلم رو در حالی دیدم که دارم از خانواده دوباره دور میشم. بهانه همیشگی من اینه " من این همه رو دارم تحمل میکنم تا بتونم باعث افتخار اونا شم". آیا دارم راست میگم یا فرار میکنم نمیدونم.