درباره امر به معروف و نهی از منکر که سخن گفته می‌شود گاه ممکن است بعضی‌ها رو ترش کنند که: اینم از اسلامشان. می‌خواهند مردم را از دین زده کنند. این همه بدبختی کم هست حالا گیر داده‌اند به همین اشتباه کوچکی که فلان شخص کرده. حالا یک نفر این طور باشد که طوری نمی‌شود. این همه دزد و جانی چرا آن‌ها را رها کرده‌اند و گیرداده‌اند به این چیزهای بیخود و از این قبیل حرف‌ها.
این کتاب را خواندم که دیدم، منشم، سبک زندگی خودم اصلاح شود. دقت شود که همه برمی گردد به من. این جمله کتاب دلنشین‌ترین بخش کتاب برای من بود که رهبر شهید می‌فرمایند: بر آمر به معروف و ناهی از منکر سزاوار است که در امر و نهی و مراتب آن طبیبی باشد که با مهربانی بیمار خود را معالجه کند... . این‌جا تعریف و هدف این امر گفته می‌شود که تعبیر قشنگی هست.
جایی دیگری می‌گویند: مواظب باشید که کسانی از این واجب الهی سوءاستفاده نکنند... پرده‌دری و آبروریزی نباید باشد.
کتاب بخش‌های مختلف را داراست. برای مثال: امر به معروف و نهی از منکر چی هست، چرا واجب الهیه، وظیفه مردم و وظیفه مسئولین چیه و احکام و بخش‌هایی که دید ما را تغییر می‌ده. کتاب می‌گوید: به طور کل وظیفه مردم در اجرای این واجب الهی مرتبه قلبی و زبانی است. درباره مرتبه زبانی یعنی تو بگو و بگذر. خواست بپذیرد نخواست نپذیرد. نفر اول اگر بگوید که: چرا گرون‌فروشی می‌کنی و تذکر بدهد، در ابتدا ممکن است فرد مقابل رفتار خشونت‌باری را نشان دهد. اما اگر هرکس وظیفه خودش بداند که این را یادآور شود نفر دوم و سوم و چهارم که اقدام کنند گرون‌فروشی آن مغازه‌دار دچار آشوب می‌شود. رهبر می‌فرمایند: از جمله منکرات: اتلاف منابع عمومی، منابع حیاتی، اسراف در نان و... . پس امر به معروف و نهی از منکر طیف وسیعی از کارها رو شامل می‌شود و این ریزبینی کتاب قابل تقدیر هست. در جایی دیگر: وقتی شروع به اصلاح خود کردیم، اصلاح جامعه هم برای ما آسان خواهد شد. (در کنار اصلاح خود به اصلاح جامعه هم بپردازیم و با این پیروی از این رویکرد همان تذکر بیخود و بی جهت که احتمال تاثیر آن کم است، به مرور باعث تغییر جامعه می‌شود.)
یادآوری این آیه خالی از لطف نیست که: "ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ ۖ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ"( [مردم را] با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت دعوت کن، و با آنان به نیکوترین شیوه به بحث [و مجادله] بپرداز).
یکی از دم دست‌ترین موضوعات این روزهای ما که در جامعه درباره امر به معروف و نهی از منکر مطرح می‌شود مسئله‌ی حجاب است. متاسفانه عدم آشنایی کافی با روش و شیوه برخورد در اجرای امر به معروف و نهی از منکر حال چه درباره این مسئله باشد چه مسائل دیگر سبب شده که تاثیر آن‌چنانی وجود نداشته باشد. یک سری افراد با لحن نامناسب و عدم رفتار محترمانه اقدام به انجام این واجب می کنند در صورتی که در حین آن بی‌احترامی و حتی آبروریزی اتفاق می‌افتد. از آن طرف ماجرا ما افرادی را می‌بینیم که با پاسخ عجیب و غریب: یعنی من این تار مو رو بکنم تو دزدی و فساد جامعه تموم می‌شه؟ با مغلطه کردن، مسیر یک گفت‌و‌مان استدلالی و عاقلانه را به چالش می‌کشند. مغلطه کردن از این جهت که انسان برای مجاب کردن کار خودش، مسائل دیگری را مطرح کند در حالی که موضوع مورد بحث چیز دیگری است نه بزرگ‌نمایی مشکلات جامعه. جه بسا همان فرد مقابل در رفع مشکلات دیگر مثل همان دزدی و فساد هم در حال اقدام است یا حتی از بزرگترین منتقدان و اگر او توصیه به حجاب می‌کند به این معنی نیست که از فساد جامعه بی خبر و کور است و تاییدکننده فساد آن.
در نهایت چرا این کتاب توصیه می‌شود؟ چون انسان موجود ناآگاهی است و دائم در صدد رشد پس اگر دوست دارید رشد کنید این کتاب را بخوانید چون این کتاب درباره اصلاح خود است. به چه کسانی توصیه می‌شود؟ به همه
راستی این کتاب را دیروز خواندم و کم حجم است (۸۵ صفحه) و یک کتاب دیگر را شروع کرد دیروز(تا خمینی شهر).
