آمد و شد (خادمیت)

بار دومیست که می‌خوانمش و بارهاست که با به یاد آوردن کتاب رشک می‌برم و بغض می‌کنم. انگار که درونم چیزی خفته بود و با خواندنش دوباره دریچه‌ای به رویم گشوده می‌شود تا از غفلت ددی زیستن بگریزم. این کتاب درباره غلام بودن است و مرام غلامی را می‌آموزد‌. از "جون" می‌گوید که عمرش را در راه غلامی اربابش حسین(ع) گذاشت و آن زمان که در پهنه دشت نینوا ارباب او را آزاد کرد تا از مهلکه بلا بگریزد به پای اربابش افتاد که مرا بی حسین(ع) چه کار آید؟ تمام هستی من امامم (ع) است و بی‌هستی به کجا روی نهم؟

منِ سیاه و بدبو و بدنسب را غلامی شما عزتم داد. "جون" خود را هیچ می‌بیند و چه کسی در برابر سیدالشهدا(ع) هیچ نیست؟ "جون" این رهایی را نمی‌خواهد و خواستار ابدیت این غلامی است؛ حتی اگر به آن دنیا ختم شود.

کتاب درباره گفت‌وگو او و اربابش است. همین چند کلام نسخه‌ای می‌پیچد که راه و رسم خادمی چیست و از دریچه‌ای ریزبینانه به تحلیل شخصیت "جون" می‌پردازد تا ذره‌ای به عاقبت همراهی امام حسین(ع) راه یابیم. بدانیم که همراهی با ایشان روی سیاه و تن بدبو و نسب بد را چه جلا می‌دهد.

من خسی بی سر و پایم که به سیل افتادم

او که می رفت مرا هـــم به دل دریا برد