یک انسان شایدم فضول بهم گفت:
اممم ببین عسل نمیخام ناراحت شیُ..
من شایدم عسل:
نه بابا من رو که میشناسی
من حس میکنم تو افسرده ای ولی خب میدونی تو زیاد میخندی و بیخیالی نمیدونم اما فک کنم افسرده ای اما تو
من شایدم عسل:
تو فکر میکنی من افسرده ام میتونم برات کاری انجام بدم؟میشه بری بیرون..لطفا..خواهش میکنم
فضول:
عسل ناراحت نشو من فقط
عسل:
ناراحت نیستم بابا فقط برو بیرون
فضول:(نزدیک امد تا صورتم را ببوسد اما لیوان رو به دستش دادم)
عسل....
عسل:
لیوان رو لطفا با خودت ببر سفر بی خطر خدافظ(زیر پتو خزیدم تا از شر حرف زدن باهاش راحت شم)

من افسردع اصلا نه من دیوونه ببین من نه دیوونم نه افسرده شایدم هستما اما اگه هرکی زیاد بخنده باید بهش بگیم تو دیوونه ای؟یعنی کارمون به یجایی رسیده هرکی بخنده دیوونس؟
واقعا مسخرس??
یا نه هرکی نخواد به سوالایی که فقط جهت فضولی میپرسین یا جمع هایی که همش درباره دوست پسراتون مشکلات همسایتون لباس های گرون و خونه های قشنگ رنگاورنگتون نیاد و جواب ندع افسردس؟یعنی کارمون به جایی رسیده که بقیه نمیتونن همه جا نرن؟
یکم فکر کنیم فقط یکممم خاعش میکنم??
ادمای افسرده و دیوونه نیاز به کمک دارن اما خیلی از افسرده ها دلیل افسردگیشون همین شمای نجات دهنده فیک(فضول)هستید
گلکم...
دوست جدیدم...
حتی تو که فضولی...
حتی تو که افسرده یا دیوونه ای..
