
آیدا، تو مثل یک خدا زیبایی. چشمان تو، زیباترین چشم هایی است که آدم میتواند ببیند و نگاهت همه ی آفتاب یک کهکشان است، سپیده دم همه ی ستارگان است.
لبان تو آیینه ای است که از ظرافت روحت حرف میزند و روحت، روح وقار و متانت است. روح تو یک (خانم) یا (لیدی) است. لبانت مرا به یاد شعر مفخرالعلما می اندازد:
مثل بچه ها دوستت میدارم، درست همانطور که بچه ها مادرشان را دوست دارند. دیگر فقط برای خاطر تو زنده ام، یعنی اگر بهتر بگویم فقط به این دلخوشی بزرگ زنده هستم که دست های تو دست های مرا نوازش کند.
میدانم که در قلبت، در اتاق کوچولوی دخترانه ات، مرا در بهترین جاها نشانده ای. کاش میتوانستم به آنجا بیایم و به خود در کنار خداوندان افتخار کنم.