آدم وقتی یه خبر بد دستش می‌رسه، دست خودش نیست یهو به امیدِ یه اتفاق خوب، به همه جا چنگ می‌زنه، به خودش هزارتا دروغ می‌گه، چون راه فراری نداره، این تنها راه فرار از واقعیت بود...
من به امید اینکه تو لااقل زنده باشی، نفهمیدم خودمو چجوری از پادگان کشوندم اونجا... راستش هم بخوای پای اومدن نداشتم اما دلم لرزید برات... برای اولین بار پاهام سست شدن داداش:)
قربونت برم الهی، نمیدونی چقدر غصتو خوردم...
غصهٔ جوونی ای که قرار بود داشته باشی اما از بد روزگار با جنگ رو به رو شدی و نشد...
خاک منطقه بوی خون می‌داد...من لای اون همه پیکر، فقط چشمم دنبال تو میگشت که بالاسرشون باشی و براشون گریه کنی و دوباره همدیگه رو بخاطر غم از دست دادنشون بغل کنیم...اما هرچی بیشتر جلوتر رفت من با اون واقعیت رو به‌رو شدم...با واقعیت نداشتنت:)
چشمم خورد به دستت، یهو یاد حرف خودت افتادم که میگفتی: «بازم همون داستان دست و انگشتر».
داداش! حالا همون داستان دست و انگشتر وصف حال پیکر خودت شده بود:)
تنت یه طرف افتاده بود، پات یه طرف، دستت یه طرف...
داداشی! من حتی برای عزاداریت فانتزی‌های خودمو داشتم:) میخواستم صدات کنم، با گریه بهت بگم داداشی پاشووو:)
اما سعید!
بخدا دیگه دستی برات نمونده بود که بخوای بهش تکیه بدی:) دیگه جونی برات نمونده بود قلب داداش:) انقد آروم خوابیده بودی، انقد بی‌جون و بی‌حال افتاده بودی که همهٔ فانتزیام نابود شدن...انگاری اون حرفا جاشون اینجا نبود:)
سعید من دم آخری انقد سفت بغلت کردم... سکوت عجیبت منو کشت داداش:))))
سکوتت:) من تا حالا تصوری از ساکت بودنت نداشتم:)
اون لحظه زندگی کردم:)
یه بار ازت پرسیدم که چرا موهات دارن سفید میشن؟
گفتی بخاطر جنگه، بخاطر خونوادس، بخاطر فشار زندگیه ولی بعد رفتنت فهمیدیم بخاطر عشق بود...
حالا اون پیرمرد عاشق بیدار نبود که پیگیر عشقش
بشه:)))
خسته نباشی دورت بگردم:)
