
عاشق بود... اطرافیاش میگفتن: یه بغض و یه نگاه سرد به همراه داشت... انگار عمدا خودشو برای شهادت آماده کرده بود... انگار یه بار سنگینی روی دوشش بود و میخواست هرچه سریعتر اون بار رو بذاره زمین و بره... عمدا برای مأموریت های سخت داوطلب میشد... اما میشد فهمید پشت اون کوه سرد دردی به نام عشق بود... دردی که تا آخرین لحظه رهایش نکرد... چشمهای پر از اشکش خبر از درونش میداد... اما خودش هیچی نمی گفت؛ ساکت و بیصدا یه گوشه برای خودش بود...