هیچ

مسیر پرواز را طی میکنم؛ با بال های شکسته به دنبال مسیری برای فرود ک جز اقیانوس های وسیع هیچ نمیدیدم

بال زدن را هر چه تند تر میکردم بیشتر به سطح اب نزدیک میشدم

چشمانم را بستم

تا خود را ب اغوش اقیانوس بسپارم

چشمانم را باز کردم

از جایم برخاستم

صورتم را اب زدم

در اینه به خود خیره شدم

جای شکسته ای از بدنم نمیدیدم

اما اسیب و شکستگی را در خود حس میکردم

نای ادامه نداشتم

اقیانوسی نیست ک خود را به اغوشش بسپارم

فقط پلکانم را دارم تا مرا به هیچ برساند

چشمانم را بستم و زمزمه “من هیچم” در دیواره های درونم  میپیچید و در نهایت، به بینهایت گام برداشتم