به دستانش خیره شد…انگشتانش غبار کلاویه ها را به خاطر نداشتند …
قلبش هم طعم زندگی را فراموش کرده بود…زندگی کجا رفته بود؟…
در کدامین شب تیره امید را دزدیدند؟…
از کدامین سحر شادی دیگر با ما نبود؟…
چه چیره دستانه آرزو را به غارت بردند…
چه غافلانه به شمشیر تن دادیم…
چه صادقانه درد داریم…
چه بی رحمانه روزگار جانمان را به یقما برد بی آنکه فریادی حنجره را بشکند…
چه شرم آور نشاط تُرد زندگی بر خاک نشسته…

و درد دارد …دردی از جنس وجود شکسته ای که ترکش هایش هنوز در خون جریان دارد…
درد داره دقیقا همون بخشی که نیس درد داره.
…و کجا دستم را رها کردی که این گونه گم شده ام در این دنیای «تو»…
و من تمام خاطراتم را از یاد برده ام …اما…اما سوگند به این عدم که بودنت بوی تازه ترین باران را میداد…
من فراموش کرده ام اما تک تک سلول های وجودم گم شدن را حس می کنند …
من فراموش کرده ام اما از عمق روحم بودنت را آرزو می کنم…
من فراموش کرده ام اما درد نبودنت هرگز از بین نرفت…
من فراموش کرده ام اما هنوز گرمای دستانت در خون من غلیان می کند…
…
