و آنجایی که به دنبال شادی نمی گردی،دیگر غم هم تو را تنها میگذارد….و در این لحظه وجودت می میرد….
و در دمی می مانی بین زندگی ای که بوی مرگ و مرگی که بوی زندگی می دهد….و تصمیم با تو هست دلبندم…انتخاب کن …ثمره ی آن آتش ققنوس است یا خاکستر؟….
هوم…یا عشق باش یا عشق نده ….دلبندم در قمار عشق انسان ها بازی نکن…چشمانت را به کیسه ی زنگاری عشق ادمی ندوز…عشق نسیه دادنی نیست…عشق را معامله نکن …هرگز…اگر چشم به این کیسه های زنگاری بدوزی همان بهتر کیسه ای به دیگری نسپاری که جز یأس چیزی آیدَت نخواهد شد….
دلبندم در وجود حل شو…این واقعیت توست… هیچ چیزی اون بیرون پیدا نخواهی کرد…اول عشق را نسار خود کن…کیسه های زنگاری اهالی این شهر هیچ وقت تو را سیر نخواهند کرد …
یا چشمه باش یا خشک شو…
یا نور باش یا خاموش شو…
یا فریاد باش یا سکوت شو….
یا آتش باش…
یا خاکستر شو…
اما شعلهای نباش
که تمام عمر،
چشم به دستِ هیزمفروشان دوخته باشد.
اگر میبخشی،
چون خورشید ببخش.
و اگر نمیتوانی،
سنگ باش.
اما گدایِ گرمای دستهای دیگران مشو.
….
دلبندم گیج نشو اینجا زمین است ؛سر زمین زخم های بی وارث.
اینجا زمین است؛جایی که زرهِ محبت، دیر یا زود، ترک برمیدارد و هیچ دلی از تیرِ آدمیان در امان نمیماند.
اینجا زمین است؛هیچ کس مسئول محبت کردن به دیگری نیست ،همه حق تیر دارند …
پس، از چرایی بی رحمی ها با خود سخن نگو…
پس، از چراییِ گلولهها مپرس…
دلبند اینجا زمین است آماده ی گلوله باش…
دلبندم اینجا زمین است یا باید مثل آدمی، بی رحم باشی یا باید به آغوش گلوله پناه ببری تا آسیب نبینی…
به دنبال توجیه آدم ها نباش …خودت را هم توجیه نکن…
همه ی این بی رحمی ها را بپذیر و با آگاهی کامل به آنها ،گام هایی از جنش عشق بر دار…
عشق نه شهوت …برای عشق گرفتن عشق نده …باشه عزیزکم؟…متوجه شدی؟…
اما تو وظیفه نداری عشق را انتخاب کنی …مجبور هم نیستی کوچولو ،اگر می خواهی تو هم بی رحم شو .
اما هیچ وقت ….
هیچ وقت به دنبال رحم نباش…انتخابت هر چه هم که باشد هیچ وقت نباید به دنبال رحم بگردی …اگر دنبال رحم بگردی فقط زندگیت را از دست میدهی ..همه ی زندگیت را با یأس و انتظار و نا امیدی از دست میدهی…
اگر مهر بورزی تا مهر ببینی…
روزی صدای شکستنِ شیشهی دلت را خواهی شنید؛
و همان صدا…
چشمهی عشقت را خواهد خشکاند.
آن روز خیال میکنی عشق مرده است…
نه…
عشق نمرده است …فقط…تو از خودت و عشقِ وجودت متنفر شدی…
و اکنون وقت انتخاب است امیدجانم…
میتوانی خاکستر شوی؛
همهچیز را خاموش کنی،
دل را سنگ کنی،
و مانند بسیاری از رهگذران این شهر،
بیرحم باشی.
هیچ ملامتی هم بر تو نیست؛
این هم یکی از راههای دوام آوردن در زمین است.
یا…
از همین خاکستر،
میتوان ققنوس برخاست.
نه چون زخمی نشده،
بلکه چون نخواسته زخم، سرنوشتِ قلبش را بنویسد.
ققنوس بودن آسان نیست…
هر بار سوختنی دوباره میخواهد.
اما رنگِ زندگی،
از شعله میآید؛
نه از خاکستر.
پس اگر ققنوس را برگزیدی،
عشق بورز…
نه برای آنکه عشق ببینی،
که برای آنکه شعلهات خاموش نشود.
و اگر خاکستر را انتخاب کردی…
دیگر همهچیز را خاموش کن.
زیرا خاکستر،
با رؤیای آتش زندگی نمیکند.
و در نهایت امیدجانم…انتخاب با توست هر کدام را برگزینی برای تو بهترین ها را رقم می زند…پس نگران هیچ چیز نباش کوچولوی من……………….(:

…..
و اما همیشه میماند دردی از عدم…چیزی که نیست اما دردش حس میشود …چیزی که تو را خاموش نشدنی می کند….
….و آن دم که نسیم صبح ازل شعله را خاکستر کرد ولی خاموش نشد….من ماندم و این دنیا و فروزندگی زیر خاکستر…
دلبند….نجوا کن….تغیان کن که این صحنه ایست برای به آتش کشیدن….توبه شکنی کن…چرخ را ویران کن….دریا را خروشان کن…
