ویرگول
ورودثبت نام
آشنا
آشنامامان بهم بگو چطور پرواز کنم.…
آشنا
آشنا
خواندن ۱ دقیقه·۱ ماه پیش

دارِ شبانه روزی

اولین اعدام با «گیوتین» بود …

ازدحامی سنگین آنجا منتظر بودند…

منتظر بودن…در انتظار مرگ…

زمزمه ها در گلو خفه شده بود ، آفتاب تیغه ی اعدام را جلا می بخشید، سنگینی نفس ها با نازکی طنابی در انتظار بریده شدن بود…

و یک زندگی در انتظار مرگ تقلا می کرد…

و…

لحظه ی سقوط…

خون…ترس هیاهو…

و او ساکت نظاره می کرد…و با زمزمه های خاکستری ذهنش یقین داشت که دار ، مرگ را حقیقی تر به تصویر می کشد…

صحنه ها فریم به فریم از پرده ی پس ذهنش عبور میکردند…

آسمان ،مردم،خورشید…همه سر جای خودشان بودند…و زمانی که تخته چوبی چکمه هارا ناشیانه ترک میکرد…و چکمه های بی نوا که از عالم چوبی خود رانده شده بودند به عالمی دیگر چنگ می انداختند …و بعد از این که دنیا از زیر پایشان کشیده شد دنیای جدیدی نسار آنها شد…تکیه گاهی جدید …تکیه گاهی از جنس کلاف های ریسندگان…

و آیا مرگ جلوه ای از زندگی نبود؟…

کلاف خاکی جسم نوای بی نوایی زندگان بود…

مرگ آرام بود…

زندگی زیبا بود…

و در نهایت هر دو ناپایدار …

از عشق بر آیید و بر عشق سر آیید /و زین مغلطه ی مردم عاقل به در آیید

سم را بزدایید ،حق را بستانید / و جانی در بدن آرید

دین را بشکافید ،او را بشناسید /ولی در نظر دوست تابو نستایید

شَر را شِکَر آرید و شُکر بر صنم آرید /و بر این عالم فانی فکری دگر آرید

مرگ زندگی
۵
۰
آشنا
آشنا
مامان بهم بگو چطور پرواز کنم.…
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید