جاده، من، تو، ما !
به سمت خانه می رویم، از دور فقط چراغ های شهر در میان تاریکی جاده پیداست.خانه ها نقطه شده اندو آن انبوه چراغ، چونان گردنبندی درخشان برگردن شب.
خنده ام می گیرد از آرزوهای بزرگم، در این دنیای کوچک.
مهربان ترین من
بیا و بزرگ ترین آرزویمان را بر آورده کن
ظهور کن.
