ما آدم ها دنیای عجیبی داریم.
عاشق طبیعتیم،عاشق پرنده ها، گیاهان، درخت ها.
نادر شدن حیوانی دلمان را می لرزاند، پژمرده شدن گیاهی درون گلدان خانه مان غمگین مان می کند، قطع درختی، بیماری حیوانی بیتاب مان می کند، اما ....
اما هر روز و روزی هزاران بار دیگران را دفن می کنیم، آن هم با لبخند.
آخر میدانی!
ما آدم ها فقط یک تاریخ ولادت و فوت نداریم.
به هر محبتی،لطفی، توجهی زنده می شویم، متولد می شویم و به هر نامهربانی، نادیده گرفته شدنی، دفن می شویم.
ما آدم ها قبل فوت مان، هزار بار مرده ایم.
سلام عزیز!
سلام احیا کننده ی قلب ها ... حال میفهمم نامتان یعنی چه! قلب های هر روز مرده مان را زنده می کنید، جلا می بخشید، معجزه میکنید.
کاش زودتر ظهور کنید، حال دنیا خوب نیست.