تنهایی

یه روزی میرسه می بینی هیچکس دور و برت نیست، خودتی و خودت!

اون وقته که با خودت فکر می‌کنی چیکار کردی که تنها شدی؟!

قضاوت، رفتار اشتباه، حرف نابجا یا هر چیز دیگه...

خب اینا تاثیر گذاره، اما در واقع شگرد روزگاره که تو رو به سمت تنهایی سوق میده

خیلی موقع ها دوست داری بگی تنها نیستی، ازش فرار می کنی، نمیخوای قبولش کنی، ولی باید بپذیری که تنهایی، جزیی از خودت بدونیش، باهاش رفیق شی، اون موقع است که تو هر جمعی باشی احساس تنهایی نمی کنی

به قول ریچارد باخ که میگه: یک عمر در انتظاری تا بیابی آن را که درکت کند و تو را همان گونه که هستی بپذیرد و عاقبت در می یابی که او از همان آغاز «خودت» بوده ای...

راستی از تنهایی گفتم، تنهایی واقعا بده؟؟

این سوالیه که خودت باید جوابشو پیدا کنی!..