صفر

گریه امونش نمی داد

گریه چی...

گریه اینکه آرزو داشتن و بلند پروازی غلطه

گریه و غم اینکه یه عالمه خودت رو میزنی به در و دیوار تا آخرین جون پاهات می دوی

تا می ایستی پشت سرت رو نگاه میکنی میگی انگار نه انگار..

انگاری هیچ وقت هیچی دیگه راضی م نمیکنه

انگاری دلم دیگه نه با پول خوش میشه نه بدون پول نه با آدم ها و تشویق هاشون دلگرم میشم نه با بی توجهی شون دل سرد

یه جوری شدم آدم آهنی که فقط گاهی سرم رو به یه جای سفت می کوبم که اشکهام که جمع شده تو چشمام بریزه که بتونم دوباره جلو دو نگاه کنم...

نه اینکه اتفاق بدی افتاده باشه....ها نه‌....

نه اینکه اوضاع بد باشه ها...نه‌..

نه اینکه بخوام از چیزی یا کسی دل خور باشما..نه

نه اینکه از رشته و درس و جام و جایگاهم و فلان و بهمان ناراحت باشما ....نه

خسته شدم....

از اینکه فردا و امشب بخوام بخوابم نفس بکشم غذا بخورم راه برم آهنگ گوش بدم تنها باشم یا با کسی باشم....

از همه چیز خسته شدم

کاش عید نبود

کاش الان که ۷و نیم شبه و من تو رخت خوابم میخوابیدم و همه چیز تموم میشد

.....

خسته تر از خسته.....

پر حرف تر از بی حرفی م

و تنهاترین آدم تو یه جای شلوغ..

من نمیخوام حال بدام حس بدام یا از بد بنویسم

اما چرا هربار که میخوام بهتر بشه تلاش میکنم که بهتر بشه این میشه...

اگه بتونم تا عید زندگی کنم احتمالا بعدشم بتونم..

خدایا یه جونی بده به این دل خسته تر از خسته ام......