"دو برادر"

تفاوتِ این دو جهان، تنها یک جادّه ست...
درست مثل دو برادر؛ در تنِش و نفرت از یکدیگر به سر میبرند، و آسمانیست که نظاره گر نبرد آن هاست/
رَهگذری میان این دو جهان، میخواهد تنها شنیده هایش را با لطافتِ طبیعت تربیت کند، آنگاه که مشکلات، سوار بر موج در تک به تک بام های شهر، زیر سایه ای کز کرده و به انتظار مینشیند برای ربودنِ شیدای طبیعت!
چه میشنود طبیعت و چه میگوید این شهر طوفان ندیده؛ که تمام وَهم است و خیال! _آسمانتان یکی ست_
این، آسمانِ طبیعت است که در خروش است؛ که امان ندارد از یک لحظه قرار... :)
"بدی در هویّت خوبی" ست این چرخش، این چند لحظه!
به این گمان، "خوبی در هوّیت بدی" را به کدامین حکم اثبات کرد؟*
و همچنان، رهگذر در اذهان متفاوتی از وجودِ این دو جهان، دل میکند از هر آنچه در طبیعت به آن دل بسته بود...
_همان یک رعد، مُعَّرف بُنِ پلید طبیعت شد_
و نگاهِ دلربای آن رُباینده شیدا؛ که لبی برای توصیف تر نکرده، سیراب میکند رهگذر را از خوبِ وجودش.../
'کاش لب نگشاید از زخم هایش'
گرچه این زخم خورده، طبیعتی بوده در بُعد دِگَر .')
_ طبیعتی که ویران کرده است این رهگذر را دریابد کسی، که شهر نگردد و ویران کند شیدای طبیعت را_
/بگذار طبیعت بماند/